Portekizli yazar José Saramago’nun ölümünden önce yazdığı, Tanrı kavramını fazlasıyla yerdiği için yayımlandığı ülkelerde büyük tartışmalara yol açan son kitabı KABİL...
Yazar mitler, tarih, gerçeküstü imgelerle tek tanrılı dinlere eleştirel bir açıyla yaklaşmış Kabil’de; bir de benden dinleyin, demiş adeta olanları. Ne Adem’le Havva, ne Nuh, İbrahim, Lilith, İsa; Sodom ve Gomore bildiğimiz hikâyeleriyle orada değiller. Ya da şöyle demeye çalışmış yazar; kim, ne ara yazıya dökmüştü ki tarihi, hangisi doğru, belki de böyleydi yaşananlar…
Dinsel eleştiriye kapalı olanların hoşlanacağı bir kitap değil.
Habil ve Kabil hikâyesi ekseninde insanlığın başlangıcına gidiyoruz. Adem’le Hava’nın cennetten kovulmalarıyla başlıyor kitap. Sonra onların çocukları Habil ve Kabil’i tanıyoruz; hayata bakışlarını, birey olmak yolunda kazanımlarını belirleme yöntemlerini. Gelişmeler güdümünde Kabil, kardeşi Habil'i öldürüyor. Kendisini yurdundan sürgün eden ve kitapta 'Efendi,' olarak nitelendirilen Tanrı'yla Kabil'in arasında eleştiri fırtınası başlıyor. Tanrı da suçlu; çünkü isteseydi Kabil'in, kardeşini öldürmesine izin vermeyebilirdi…
Yazar, çoğumuzun bildiği, özellikle kitleler üstünde izler bırakmış dini tarihi kapsayan olayları, kronolojik sıraya önem vermeden yorumluyor. Biz bunların diyar diyar gezen Kabil'in bakış açısından izliyoruz. Kiminde Kabil bir sonraki toplumsal kargaşanın içine daldığında bir önceki zaman diliminde o oluşumu yaşadığından, nihayete erecek sonucu biliyor. Kimi yerlerde yazarın olguların dozunu artırdığını da okuyorsunuz.
Kitabin son cümlesi şöyle:
“Hikâye bitti, anlatacak başka bir şey olmayacak.”
Evrensel bakış açımla herkesin yaratım serüvenine saygı duymayı ilke edinmiş bir okur ve yazar olarak kapattım kitabın kapağını. Kitaplar ölümsüzdür, kitaplar iyi ki var…
·
101 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.