Delia Owens’ın Kya’nın Şarkı Söylediği Yer romanını okuyup filmini izledim. Böylelikle hikayeye farklı açılardan bakmış oldum.
Kitapta en çok etkilendiğim kısım Kya’nın çocukluktan itibaren tek başına hayatta kalması ve doğayla kurduğu bağ oradan aldığı eğitim ve güç oldu. Tıpkı doğadaki son çocuk gibi. Kya’nın yalnızlığı ve doğanın dinginliğiyle okurken büyük bir huzur ve hüzün hissettim. Kya’nın toplumdan dışlanması ve hayatta kalma çabası bana çok güçlü geldi. Yazarın dil ve anlatımı sadeydi. Hani o çerezlik diyebileceğimiz kategorideydi. Fakat +18 sahneler de yoğundu. Hem filmde hem kitapta.
Filme gelecek olursak baraklık ve doğa çekimleri çok güzeldi. Çok etkilendim. Filmde görsellere çok iyi yer verilirken kitapta duygular ön plana çıkıyordu. Kitap ve film arasındaki en büyük en büyük duygu farkı bence Kya’nın yalnızlığıylığıydı. Kya kitapta daha yalnızdı. Mabel ve Zıpzıp filmde daha yoğun. Film kitabın birebir aynısıydı. Birkaç detay farklıydı sadece. İlk kez film beni daha çok etkiledi diyebilirim. Doğayı görsel olarak görmek birebir çok iyiydi.
Kya’nın doğadan güç alması, doğaya sahip çıkması çok şey anlatıyor. Özellikle son zamanlarda doğadan bu kadar uzaklaşmışken. Ayrıca adaleti de mahkeme sahnesinde oldukça sorguladım. Toplumsal dışlanmaları, önyargıyı sorguladım. Kitap duygular konusunda iz bırakırken filmin görselliği bende iz bıraktı.
·
70 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.