7,5/10
Aşkın her zaman, her şeklinin mantıkla açıklanabilir olduğunu düşünmüyorum. Ve bazen aşkın mantıkla açıklanamayacak kadar yoğun, hastalıklı, takıntılı tarafı daha baskın olabilir ki böylesini kesinlikle ideal veya romantik bulmasam da "Bu aşk değil" gibi dışarıdan ve yargılayıcı bir taraftan yaklaşmayı sevmiyorum, duyguları tanımlara hapsetmeyi de sevmiyorum. O yüzden okurken hiç "Bu aşk değil" diye düşünmedim ama çoğu zaman rahatsız oldum, Kemal'e çok kızdım, bazen aşkının/takıntısının onu böylesi aciz bırakışına, çaresizliğine üzüldüm... Ama en çok Füsun'un kendisini bize anlatmasını istedim. Yazarın bunu tercih etmemesini anlıyorum aslında ama onun duygularını da bilmeyi isterdim çünkü ben Kemal'e inanılmaz bir aşk beslediğine pek İnanmıyorum. Kendini arayan, bedenini, aşkı, kim olduğunu ve ne olmak istediğini keşfetmeye çalışan bir genç kadındı bence. O yüzden yaptığı hatalar*, verdiği kararlar beni Kemal'inkiler kadar sinirlendirmedi ama Kemal'e de hikâyenin sonunda, başında olduğu kadar öfkeli değildim. Hatta her ne kadar Kemal romanı çok mutlu bir hayat yaşadığını bilmemizi istediğini söyleyerek bitirse de mutluluğun peşinde, onu arayarak, özleyerek yaşadığı hayata elimde olmadan üzüldüm. Kısacası kitapta anlatım ve kurgu tercihleri olarak sevmediğim, gereksiz bulduğum şeyler de vardı ama genel anlamda hissi bana geçen, başarılı bulduğum bir roman oldu Masumiyet Müzesi. Müzeyi de bir gün ziyaret ederim umarım.
·
44 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.