Aşk, ölmeden önce öldürür!1000Kitap
Böyle şeyleri konuşmayı pek sevmem aslında ama bu sefer bu söyleyeceklerimi bir vazife olarak gördüğümden değerlendirmeye de eklemek istiyorum.
Hayatta çok az şey ibadetlerime tat verdi benim. Bazen bir film, bazen hayatın içinde yaşadığım bir an yahut bir sohbet. Ve çok az da okuduğum kitaplar. Tüm bunlar içerisinde en etkisiz olan elbette kitaplar. Evet, kitap dediğimiz o manevi lokma; elbette duygusal temayülleri artırıyor, günlük hayata dair müthiş hayat örnekleri ile deneyim sunuyor, tekmil etmiş fikirler sunuyor ama direkt aşkın yahut içkin olana dair tecrübe sunmak kitabın boyunu aşıyor. Ya da bu kitabı okuyana dek, ben böyle düşünüyordum. Artık deneyimimden kaynaklı bu düşüncemi değiştiriyorum. “Pekala bir kitap da insana direkt kendi tecrübesi kadar yetkin ve kalıcı bir şekilde müşahede sunabilir” demek istiyorum.
…
Oradan bakıldığında alelade bir roman gibi duruyor olabilir bu eser, ama benim içimdeki maneviyatı delirtmeyi başaran bir yapıt bu. Üstelik eserin amacı tamamıyla farklı iken başardı bunu. Hobi gibi, ek iş gibi becerdi yani. :) Hatta ve hatta bir karakteri ile tamamıyla maneviyata muhalefet ederken başarılan bir iş bu. Bu yüzden bu eseri, amacı direkt maneviyat arttırmak olan diğer eserlerin reisi ilan ettim kitaplığımda. İktidar taşı onun bu saatten sonra. :)
…
Ahmet Ümit, ilk defa okuduğum bir yazar. Hatta uzun süre önyargı beslediğim de bir yazar. Zira hem popüler kültürün bir yazarı hem de okurlar tarafından çizgi roman tarzında bir polisiye yazdığı söylendiği için böyleydi benim için. Aslında anlaşılamadığını bilemezdim o zamanlar. Zira her bir tarifin altında da “edebiyattan yoksun eserleri, okuyucuya hiçbir şey katmıyor, popüler kültürün dayatması o yazar, ancak ergenlerin ve gerçek anlamda okur olmayanların sevdiği bir yazar olabilir…” gibi mesajlar yatıyordu. Ancak her bir gizli bir hamasi yön barındırıyormuş bu söylemlerin.
Bu yüzden Ahmet Ümit’ten ve eserlerinden hep uzak durdum. Ancak bu eseri vesilesiyle artık kendisiyle çok iyi tanış olduğumu belirtmek istiyorum. Zannediyorum diğer eserlerini de okuyacağım ve bu andan sonra Ahmet ümiti de bütün okullara tavsiye edeceğim. Zira bu kalemin ve bu bilgeliğin muhatapsız kalmasından korkuyorum.
…
Gelelim direkt eserin kendisine. Evet, klişe olduğu üzere eser, polisiye roman türüne dahil edilebilir. Ancak diğerlerinde olduğu gibi sadece basit bir olay örgüsü yok bu eserde. Birbirine zıt iki farklı düşünsel ekolün çatışması da söz konusu. Üstelik bu diyalektik çatışma, her iki alanda da yetkin iki farklı karakter üzerinden gerçekleştiriliyor. Dolayısıyla eser, son derece derin araştırmalardan husule gelmiş gibi duruyor. Öyle ki her iki ekolden de okuyucunun beslenmemesi neredeyse imkansız.
Üstelik tüm bu anlatım, iç içe geçmiş iki farklı hikaye ile süslenmiş. Bu da yazarın muhayyile kuvvetine işaret ediyor. Neticede bu tavır, eserin hem akıcılığını güçlendirmiş hem de kendisine müthiş bir edebi yön kazandırmış. Pek tabii yazarın sade ve bu yönüyle güçlü üslubu, bu edebi yönünün mutlak yaratıcısı olmuş diyebilirim.
Gibi gibi bir çok sebep eserin tavsiye edilmesi için sunulabilir. Ancak benim eseri tavsiye etmemdeki asıl sebep değerlendirmenin başında da ifade ettiğim gibi maneviyatımı artırmış olması. Zira Mevlânâ ve Şems arasında mütaala edilen ve tasavvufun yegane amaçlarından biri sayılan ilahi aşk temasının hiç bu kadar sade ve derinlemesine resmedildini görmemiştim. Adeta romandan bir şathiye yaratmış yazar.
Velhasıl kelam eseri bütün okullara özellikle tasavvufi yani mistik öğretilere meraklı olan arkadaşlara öneriyorum.
Keyifli okumalar. Kitaplarla kalın.
··
1 +1'leme
·952 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Yazarla ilgili aynı önyargılara sahip iken şimdi bu kitaba müthiş bir iştah duydum kitap sitelerinin kapısını zorlamaya gidiyorum teşekkürler 👏
Bence fevkalade doğru bir karar hocam. ☺️
Rica ederim, değerlendirmenin maksadına ulaştığını görmek mutlu ediyor. 🙏☺️
