Tarihe yön veren, Anadolu'yu Türk İslam yurdu kılan, kartal bakışlı, cesur yürek 
Anadolu Fatih’i Sultan Alparslan`ın soluk kesen mücadelesi ve zaferleri...
Tarihlerden 1071 yılının 26 Ağustos Cuma günü seher vakti ezan sesi yankılanıyordu Malazgirt semalarında. Dua kuşlarının kanatları amin sadelarıyla yükseliyordu. Yüreklerde heyecan, gazanın coşkusu ve şehadet özemi…
Bayram sabahıydı. İki bayramdı hem de… birisi günlerin efendisi olduğu için, diğeri de erlerin, yiğitlerin arzuladığı cennetin eşiğinde olunduğu içindi.
Otağının önünde bembeyaz elbisesiyle Alparslan göründü. Gülümsüyordu. Sevdiğine kavuşmanın ön hazırlıkları tamamlanmıştı. Kefen niyetine giyinmişti elbisesini. Onu görenlerin gözleri ışıldıyordu.
Afşin Bey, Emir Tuğtekin, Emir Aytekin, Savtiğin, Sungurca, Süleyman Şah, Mansur, Porsuk, Tarangoğlu, Sunduk Alp, Artuk Bey, Saltuk Alp…
Yiğit beyler savaşa hazırdılar. Kılıçlar, gürzler, baltalar, mızraklar, mancınıklar hepsi tamamdı. Gün doğduktan sonra kuşluk namazını kılanlar, fetih suresini okuyanlar, kılıçlarını bileyenler…
Alparslan beyaz atının yanına geldi. Kuyruğunu düğümlendi. Atının üstüne çıktı. Bir aslan gibi heybetliydi. Düğüne gider gibi hazırlanmıştı. En güzel elbisesini giyinmiş, kokular sürünmüştü.
Şimdi askerinin karşısındaydı.
"Yiğit kardeşlerim bu giyindiğim kefenimdir!"
"Sizler ey yiğit kardeşlerim, sizler özgürsünüz! Burada çarpışmak ve beni takip etmek zorunda değilsiniz.
Bu meydanda ne emreden komutan ne de emir alan asker vardır.
Hepimiz Allah`ın askerleriyiz. Ölmek bu dava uğruna en büyük onurumdur. Takip edecekler kılıçlarını kaldırsın!"
Aşk gökte ateşe, yerde suya yüreklerde imana dönüyordu.
İnanç, azim ve sevda Anadolu`ya yol oluyordu.
Alparslan`la bu yoldaki heyecan, aksiyon, inanç dolu yolculuğa hazır mısınız?
Haydi o zaman kitabın sayfalarında zaman tüneli sizi bekliyor.
Anadolu Fatih’i Sultan Alparslan`ın soluk kesen mücadelesi ve zaferleri...
Tarihlerden 1071 yılının 26 Ağustos Cuma günü seher vakti ezan sesi yankılanıyordu Malazgirt semalarında. Dua kuşlarının kanatları amin sadelarıyla yükseliyordu. Yüreklerde heyecan, gazanın coşkusu ve şehadet özemi…
Bayram sabahıydı. İki bayramdı hem de… birisi günlerin efendisi olduğu için, diğeri de erlerin, yiğitlerin arzuladığı cennetin eşiğinde olunduğu içindi.
Otağının önünde bembeyaz elbisesiyle Alparslan göründü. Gülümsüyordu. Sevdiğine kavuşmanın ön hazırlıkları tamamlanmıştı. Kefen niyetine giyinmişti elbisesini. Onu görenlerin gözleri ışıldıyordu.
Afşin Bey, Emir Tuğtekin, Emir Aytekin, Savtiğin, Sungurca, Süleyman Şah, Mansur, Porsuk, Tarangoğlu, Sunduk Alp, Artuk Bey, Saltuk Alp…
Yiğit beyler savaşa hazırdılar. Kılıçlar, gürzler, baltalar, mızraklar, mancınıklar hepsi tamamdı. Gün doğduktan sonra kuşluk namazını kılanlar, fetih suresini okuyanlar, kılıçlarını bileyenler…
Alparslan beyaz atının yanına geldi. Kuyruğunu düğümlendi. Atının üstüne çıktı. Bir aslan gibi heybetliydi. Düğüne gider gibi hazırlanmıştı. En güzel elbisesini giyinmiş, kokular sürünmüştü.
Şimdi askerinin karşısındaydı.
"Yiğit kardeşlerim bu giyindiğim kefenimdir!"
"Sizler ey yiğit kardeşlerim, sizler özgürsünüz! Burada çarpışmak ve beni takip etmek zorunda değilsiniz.
Bu meydanda ne emreden komutan ne de emir alan asker vardır.
Hepimiz Allah`ın askerleriyiz. Ölmek bu dava uğruna en büyük onurumdur. Takip edecekler kılıçlarını kaldırsın!"
Aşk gökte ateşe, yerde suya yüreklerde imana dönüyordu.
İnanç, azim ve sevda Anadolu`ya yol oluyordu.
Alparslan`la bu yoldaki heyecan, aksiyon, inanç dolu yolculuğa hazır mısınız?
Haydi o zaman kitabın sayfalarında zaman tüneli sizi bekliyor.
·
188 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.