Kitabın dili akıcı değildi; yapay, fazla süslü ve dağınıktı. Hikâyelerin arasında sürekli bir kopukluk vardı. Çünkü zaten farklı zamanlarda yazılmış öyküler bir araya getirilmiş. Bu yüzden roman gibi bir bütünlük bekleyen okur için zorlayıcı olduğunu düşünüyorum. Kitabın atmosferi, gotik bir karanlıkla örülü. Ölüm, ölümsüzlük, yalnızlık gibi temalar işleniyor. Ama bana göre bu yoğun atmosfer, bazen hikâyeleri boğuyor ve karakterlerin derinleşmesine engel oluyor. Okurken en çok hissettiğim şey ise, kitabın bana Addams Ailesi’ni hatırlatması oldu. Elliot ailesi, tuhaflıklarıyla, kasvetli malikanede toplanmalarıyla, karanlık ama aynı zamanda biraz sıcak sayılabilecek havasıyla tam anlamıyla Addams Ailesi’ni andırıyor. Bu benzerlik kitabı daha eğlenceli kılabilirdi ama Bradbury işin "hüzün" tarafına fazla odaklandığı için, mizah ve hafiflik eksik kalıyor. Atmosferi ve fikirleri ilgi çekici olsa da dili yorucu, hikâyeler parçalı ve karakterler tam anlamıyla parlamıyor. Yine de gotik edebiyat seven, Addams Ailesi tarzı bir aile kurgusunun daha hüzünlü ve edebi bir versiyonunu merak edenler için okunabilir. Ama korkunç bir kitap okumak isteyenler hayal kırıklığı yaşayabilir.
·
57 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.