Dokunmadan1000Kitap
Adaletin ağır bir hastalık ve hastane sürecinden sonra kendini sorgulaması sonucu “ilk günahının” peşine düşmesi ile başlıyor. (İlk günah dediğime bakmayın henüz 5 yaşında zorla arkadaşının peluş ayısını alıyor.) Bu oyuncağı sahibine ulaştırmak için bir yolculuğa çıkıyor. Ama bu yolculuk içsel bir hesaplaşmaya dönüşüyor. Kimselere dokunmadan duyarsız yaşamanın ağırlığını anlatıyor Adalet bize. Hayata karışmayı öğütlüyor aslında.
S: 350
“Bir hayatım daha olsa, korkmadan dokunmak için yaşardım bir keklik beslerdim ellerimle, varsın uçsun sonunda. Bir çiçek büyütürdüm, varsın solsun sonunda. Bir omuz ısıtırdım, varsın gitsin sonunda. Dokunurdum.”
Nermin yıldırımın okuduğum 3. Kitabı. Senli benli konuşmalar, samimi bir anlatım, biraz hüzün, arada mizah. Ben beğendim meraklılarına tavsiyemdir.
·
1.834 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.