Tahmini Okuma Süresi:
9 sa. 58 dk.
Sayfa Sayısı:
352
Basım Tarihi:
Ocak 2025
İlk Yayın Tarihi:
Mart 2017
Yayınevi:
Everest Yayınları
Orijinal Dil:
Türkçe
Orijinal Ülke:
Türkiye
ISBN:
9786253692889
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Okunmadan yapılan beğenilere karşıyız :))·352 syf.·1000Kitap
10/10
2026 49. kitabı
Merhabalar umarım herkes iyidir.
@kitaplarlamuhatap ve 
kitapmood ortak okuma yaptığımız ve aynı zamanda 
Nermin Yıldırım ait olan ilk kitabımız.Bu roman ile yazarla tanıştık ve iyi kiiiii tanıştık.
Okuyacağınız inceleme ortak incelememizdir.
Mesafeler yalnızca bedenler arasında değil, kalpler arasında da ölçülüyormuş.
Bazı kitaplar olay anlatır, bu direkt ruh halini anlatıyor. Dokunmadan’ı okurken “hikâye nerede?” diye aradık, sonra anladık ki hikâye bizim içimizde geziniyor, biz fark etmemişiz.:))
Karakterle aramızda başta mesafe vardı ama zaten kitabın olayı o: kimse kimseye tam değemiyor. Yani düşündük de, kitap resmen “duygusal temas yok, herkes kendi kabuğunda takılıyor” diyor. Bir nevi yalnızlığın premium versiyonu.
Abartı dram yok ama içten içe insanı dürten bir his var. Hani sebepsiz yere canın sıkılır da “ben niye böyleyim ya” dersin, işte kitap o anın edebiyat hali.
Kısaca: olay az, his çok. Bitirince “ne oldu?” değil de “ben neden böyle oldum?” diye kalıyorsun ortada.
Birine dokunmadan da en derin izler bırakılabiliyormuş; insan bazen en çok hiç temas etmeden yaralanıyor.
“Okudukça değil, sustukça ağırlaşan bir kitap: 
Dokunmadan”
Şahsen biz kitabı şiddetle tavsiye ediyoruz.
Not:İkimizinde ortak dileği “keşke Hülya gibi bir arkadaşımız olsaydı”
Not: Eğer bir yazar olsaydım yani ben kitapmood kesinlikle Nermin Yıldırım olurdum.Espri anlayışı ve atar :))) aynı ben. :))))))
Görüşmek üzere
Gittik biz ;)
kitapmood ortak okuma yaptığımız ve aynı zamanda Nermin Yıldırım ait olan ilk kitabımız.Bu roman ile yazarla tanıştık ve iyi kiiiii tanıştık.
Okuyacağınız inceleme ortak incelememizdir.
Mesafeler yalnızca bedenler arasında değil, kalpler arasında da ölçülüyormuş.
Bazı kitaplar olay anlatır, bu direkt ruh halini anlatıyor. Dokunmadan’ı okurken “hikâye nerede?” diye aradık, sonra anladık ki hikâye bizim içimizde geziniyor, biz fark etmemişiz.:))
Karakterle aramızda başta mesafe vardı ama zaten kitabın olayı o: kimse kimseye tam değemiyor. Yani düşündük de, kitap resmen “duygusal temas yok, herkes kendi kabuğunda takılıyor” diyor. Bir nevi yalnızlığın premium versiyonu.
Abartı dram yok ama içten içe insanı dürten bir his var. Hani sebepsiz yere canın sıkılır da “ben niye böyleyim ya” dersin, işte kitap o anın edebiyat hali.
Kısaca: olay az, his çok. Bitirince “ne oldu?” değil de “ben neden böyle oldum?” diye kalıyorsun ortada.
Birine dokunmadan da en derin izler bırakılabiliyormuş; insan bazen en çok hiç temas etmeden yaralanıyor.
“Okudukça değil, sustukça ağırlaşan bir kitap: Dokunmadan”
Şahsen biz kitabı şiddetle tavsiye ediyoruz.
Not:İkimizinde ortak dileği “keşke Hülya gibi bir arkadaşımız olsaydı”
Not: Eğer bir yazar olsaydım yani ben kitapmood kesinlikle Nermin Yıldırım olurdum.Espri anlayışı ve atar :))) aynı ben. :))))))
Görüşmek üzere
Gittik biz ;)Neden bu kadar dokundu bana?2026 Okuma Raporları
Kesin bir şekilde söyleyebilirim ki Nermin Yıldırım eserlerinde bir numaraya yerleşti bu eser benim nezdimde. Bir insanın kırılganlığı, geçmişindeki travmaları, kabuğunu kırması ancak bu kadar etkili anlatılabilirdi. Kâh tebessüm ettim kâh üzüldüm. Gündelik hayatımızda yüzlerce insanın yanından geçip gidiyoruz; nice travmaları olan ve duygusal açıdan ağır yükler taşıyan insanlar var. Ne zor bu şekilde yaşamak!
Gel gelelim romana değinirsek yalnızlık, sevmekten-sevilmekten korkma, aile temaları adeta sis bulutunun içinde veriliyor. Yavaş yavaş aktarılan anılarla birlikte bu sis dağılmaya başlıyor, ya da dağılan siz oluyorsunuz. Fazla detaya girmeden birkaç husus aktaracağım. Hülya detayı beni sayfalar geçtikçe şaşırttı, üzdü. Adalet’in defter detayı ve sonrasında oraya yapıştırılacak haber niteliği değerinde bir son yaşaması ise çok büyük şaşkınlık yarattı bünyemde. Sadi Seber’in varlığı bile Adalet’le beraber benim de içimi ısıttı.
Yazarın dili o kadar akıcı ve o kadar vurucu ki her cümlesinde neredeyse kendimi buldum. Her satırını paylaşmak istedim. Benim için ters köşe bir roman oldu, özellikle Mahsunla ilgili kısımları diyebilirim. Eser, çok kolay okunan; ama kolay hazmedilecek türde bir roman değil. Bu satırları yazarken hala romanın sonunu düşünüyorum. Nermin Yıldırım’ın romanını bitirdiği gibi bitiriyorum ben de incelememi. ‘’Bir hayatım daha olsa korkmadan yaşardım onu.’’ Ama yok, yok… Ona göre yaşamalı
Nermin Yıldırım eserlerinde bir numaraya yerleşti bu eser benim nezdimde. Bir insanın kırılganlığı, geçmişindeki travmaları, kabuğunu kırması ancak bu kadar etkili anlatılabilirdi. Kâh tebessüm ettim kâh üzüldüm. Gündelik hayatımızda yüzlerce insanın yanından geçip gidiyoruz; nice travmaları olan ve duygusal açıdan ağır yükler taşıyan insanlar var. Ne zor bu şekilde yaşamak!
Gel gelelim romana değinirsek yalnızlık, sevmekten-sevilmekten korkma, aile temaları adeta sis bulutunun içinde veriliyor. Yavaş yavaş aktarılan anılarla birlikte bu sis dağılmaya başlıyor, ya da dağılan siz oluyorsunuz. Fazla detaya girmeden birkaç husus aktaracağım. Hülya detayı beni sayfalar geçtikçe şaşırttı, üzdü. Adalet’in defter detayı ve sonrasında oraya yapıştırılacak haber niteliği değerinde bir son yaşaması ise çok büyük şaşkınlık yarattı bünyemde. Sadi Seber’in varlığı bile Adalet’le beraber benim de içimi ısıttı.
Yazarın dili o kadar akıcı ve o kadar vurucu ki her cümlesinde neredeyse kendimi buldum. Her satırını paylaşmak istedim. Benim için ters köşe bir roman oldu, özellikle Mahsunla ilgili kısımları diyebilirim. Eser, çok kolay okunan; ama kolay hazmedilecek türde bir roman değil. Bu satırları yazarken hala romanın sonunu düşünüyorum. Nermin Yıldırım’ın romanını bitirdiği gibi bitiriyorum ben de incelememi. ‘’Bir hayatım daha olsa korkmadan yaşardım onu.’’ Ama yok, yok… Ona göre yaşamalı
Adalet, adaletin hülyası; Mahsun’un muhsinesi; Sadi Seber..
Nermin Yıldırım’dan okuduğum dördüncü eser Dokunmadan, yazarın diline, anlatım gücüne ve kurduğu incelikli olay örgüsüne bir kez daha hayran kalmama neden oldu.
Roman, çocuklukta işlenen küçük bir “günahın” yıllar sonra ağırlaşan vicdan yüküyle yaşamaya çalışan Adalet’in içsel yolculuğunu anlatır. Adalet, geçmişte incittiği Mahsun’a ulaşarak bir nebze olsun iç huzura kavuşmak ister. Bu arayış, onu yalnızca coğrafi olarak değil, psikolojik ve bilinçaltı katmanlarında da derin bir yolculuğa çıkarır. Yol boyunca karşısına çıkan Sadi ise romanın en kırılgan ve en saf damarını oluşturur.
Adalet’in şüpheci ve mesafeli bakışı, okuru da uzun süre Sadi’ye temkinle yaklaşmaya iter. Ancak romanın sonlarına doğru ortaya çıkan mektup, Sadi’nin aslında ne kadar içten, saf ve dokunmadan seven bir âşık olduğunu gözler önüne serer. Bu noktada okur, Adalet’in fark edemediği o masum sevginin tanığı olur ve anlatı duygusal olarak derinleşir.
Adalet’in Mahsun’a ulaşma çabası, yalnızca Hülya’nın değil kendi sonuna da giden yolu döşediğinin farkında olmadan sürer. Vicdani arınma isteğiyle çıktığı yolculuğun nihayetinde ölüme doğru ilerlemesi, karakterin trajik boyutunu güçlendirir. Geride ise Adalet’in “dokunmadan” bıraktığı Sadi kalır; sevdiği kadının ölümünü bir gazete haberinden öğrenen bu sessiz âşık, okurun yüreğinde uzun süre kalan bir sızıya dönüşür.
Dokunmadan, suçluluk, vicdan, hafıza ve yüzleşme temalarını zarif bir anlatımla işlerken; dokunamadan sevmek, geç kalınmış fark edişler ve insanın kendi geçmişiyle hesaplaşması üzerine incelikli bir roman sunar. Nermin Yıldırım, karakterlerinin iç dünyasını ustalıkla katmanlandırarak okuru hem duygusal hem düşünsel bir yolculuğa davet eder.
Okuyacak olanlara şimdiden iyi
Dokunmadan1000Kitap
Adaletin ağır bir hastalık ve hastane sürecinden sonra kendini sorgulaması sonucu “ilk günahının” peşine düşmesi ile başlıyor. (İlk günah dediğime bakmayın henüz 5 yaşında zorla arkadaşının peluş ayısını alıyor.) Bu oyuncağı sahibine ulaştırmak için bir yolculuğa çıkıyor. Ama bu yolculuk içsel bir hesaplaşmaya dönüşüyor. Kimselere dokunmadan duyarsız yaşamanın ağırlığını anlatıyor Adalet bize. Hayata karışmayı öğütlüyor aslında.
S: 350
“Bir hayatım daha olsa, korkmadan dokunmak için yaşardım bir keklik beslerdim ellerimle, varsın uçsun sonunda. Bir çiçek büyütürdüm, varsın solsun sonunda. Bir omuz ısıtırdım, varsın gitsin sonunda. Dokunurdum.”
Nermin yıldırımın okuduğum 3. Kitabı. Senli benli konuşmalar, samimi bir anlatım, biraz hüzün, arada mizah. Ben beğendim meraklılarına tavsiyemdir.
Hayatı Hakkıyla Yaşayabilmek...
“İnsan görkemli güzelliğini ölene dek bilemiyor; ne dünyanın ne kendisinin…”
Adalet’in hikâyesi bu.
Çocuklukta işlediği ilk “günahın” ağırlığını sırtında taşıyan bir kadının, telafi arzusuyla çıktığı uzun bir iç ve dış yolculuğun romanı.
Adalet yaşadığı coğrafyayı boydan boya kat ederken aslında kendi kalbinin haritasını okumaya başlıyor. Yol uzadıkça mesele yalnızca geçmiş bir kabahati düzeltmek olmuyor; kötülüğün ne olduğunu, vicdanın sınırlarını, bağ kurmanın cesaret istediğini ve insanın en çok kendine yabancılaştığını fark ediyor.
İnsan bazen en büyük mesafeyi bir şehirden diğerine değil, kendi içindeki kırgın çocuğa doğru yapıyor.
Nermin Yıldırım ’ın dili yine kıvrak, duyarlı ve katmanlı. Metin hem politik bir arka plan taşıyor hem de derin bir iç hesaplaşma sunuyor. Ülkeyle yeniden tanışma, kendinle yeniden yüzleşme hâline dönüşüyor. Yol romanı gibi başlıyor, vicdan romanına evriliyor.
Gerçek kötülük nedir? Yapmak mı, susmak mı, görmemek mi?
Dokunmadan biz okurlatı diri tutuyor; ama asıl çarpıcı olan Adalet’in iç sesi. Sahici bağ kuramadan geçen bir hayatın, “geç kalmadan” yeniden başlama ihtimaliyle yüzleşmesi…
“Hayatımıza gerçekten dokunmadan mı yaşıyoruz yoksa korkarak mı?” işte insanın cevaplaması gereken, farketmesi,sorgulaması gereken bir cümle...
“Sizce insan en çok neyi telafi etmeye çalışır; geçmişini mi, kendini mi?”
Farkındalıkla ve sorularla okuyacagınız bir eser. Keyifli okumlar dilerim.
Nermin Yıldırım ’ın dili yine kıvrak, duyarlı ve katmanlı. Metin hem politik bir arka plan taşıyor hem de derin bir iç hesaplaşma sunuyor. Ülkeyle yeniden tanışma, kendinle yeniden yüzleşme hâline dönüşüyor. Yol romanı gibi başlıyor, vicdan romanına evriliyor.
Gerçek kötülük nedir? Yapmak mı, susmak mı, görmemek mi?
Dokunmadan biz okurlatı diri tutuyor; ama asıl çarpıcı olan Adalet’in iç sesi. Sahici bağ kuramadan geçen bir hayatın, “geç kalmadan” yeniden başlama ihtimaliyle yüzleşmesi…
“Hayatımıza gerçekten dokunmadan mı yaşıyoruz yoksa korkarak mı?” işte insanın cevaplaması gereken, farketmesi,sorgulaması gereken bir cümle...
“Sizce insan en çok neyi telafi etmeye çalışır; geçmişini mi, kendini mi?”
Farkındalıkla ve sorularla okuyacagınız bir eser. Keyifli okumlar dilerim.Özür dilerim!Alıntı
Öncelikle, kitabın yazarından özür dilemek istiyorum, bunca yıl onun satırlarına ''dokunmadan'' kitaplar okuduğum için. Sonrasında da kendi yorumuma geçiyorum;
Birçok farklı şekilde değerlendirmeye müsait bir kitap. Kayıp ve yas süreci üzerinden okunabilir, pişmanlıklar üzerinden okunabilir veya sadece gramer ve dil bilgisi açısından bile okunabilir. Yazarın dediği gibi, bakmakla görmek aynı şey değildir ve bu kitaba bakan kişi görmek istediğini görmekte özgürdür! Babası ölmüş ve bu ölümü yıllarca kabul edemeyen, obsesif kompulsif bozukluk tanılı bir anne tarafından büyütülmüş, hayali bir arkadaşı olan, ruhunda nice pişmanlıklar biriktirmiş, hüzünlü ama delidolu bir kadın olan Adalet'in ''yolculuğunu'' anlatıyor kitap. Bir sayfada geçen ''Bütün yolculuklarda olduğu gibi, varılacak yerden fazlasına ulaştım'' cümlesi, aslında kitabın gizli bir özeti sayılabilir. Kaldı ki kahramanın adı olan ''Adalet'' bile bir ipucu aslında okur için. Bir hesaplaşma. Kitabın konusundan bağımsız olarak, yazarın anlattığı dönem, kendi çocukluğuma çok benzediği için de ayrı bir sempati oluşturdu bende. Bilirsini işte, mahalle maçları yapılan, tüp kamyonlarının sokaklardan geçerken megafondan o klasik duyurusunu yaptığı, komşuculuğun yaşadığı ve hatta kapıcı kelimesinin hayatımızda hala bir yer tuttuğu o yıllar. Belki bu yüzdendir, okuduğum sayfalardan hep bir sıcaklık bulaştı ruhuma. O soğuk şehirler arası dinlenme tesislerinin ve kitabın adının aksine yazar, yazdıklarıyla bana dokundu.
Dokunmadan Nermin Yıldırım
Dokunmadan Nermin Yıldırım
Daha en başından kalbi kırık, eksik hisseden bir kız. Erkek beklenirken kız doğduğu için babasının gözüne girmeye çalışan, kendini sevmeyi bilmeyince kimseyi de sevemeyen bir kız Adalet…
Kitap, küçük Adalet’in yaptığı bir hatanın izinden giderek bu hatayı telafi etmeye çalışırken gelişen olayları konu alıyor.Tüm bu olaylar anlatılırken, bizlere de kendi hayatımızı sorgulatacak türden, akıcı ve samimi bir anlatım sunuluyor. Kitapta da söylendiği gibi: “BİR HAYATIM DAHA OLSA KORKMADAN, DOKUNMAK İÇİN YAŞARDIM ONU AMA BİR HAYAT DAHA YOK.” Okuduktan sonra ben kendime sordum, ne kadar dokunuyorum hayata, ne kadar cesurum yaşamaya?
Adalet'in İç Yolculuğu : DokunmadanDokunmadan ölümcül bir hastalığı olan Adalet’in ölümü düşünmeye başlamasıyla ve geçmişine dönmesiyle başlıyor. Hikaye, geçmişte yaşanan bir kaybın ve yarım kalmış ilişkilerin bıraktığı izler etrafında şekillenir. Ana karakter, insanlarla arasına mesafe koymuş, duygularını bastırarak yaşamayı seçmiştir. Roman boyunca onun düşüncelerini, anılarını ve iç hesaplaşmalarını takip ederiz.
Aynı zamanda Nermin Yıldırım kitapta , toplum olarak görmezden geldiğimiz acılara da yer vermiştir. Roman boyunca beklenmedik gelişmelerle karşılaşılır. Anlatım akıcıdır. Dokunmadan, bireysel bir hesaplaşmayı toplumsal bir eleştiriyle birleştiren bir roman olarak öne çıkar. Okurken keyif aldığım, düşündüğüm ve bolca meraklandığım bir kitap oldu. Genel olarak kitabı ve yazarı beğendim. Okuyacak olanlara şimdiden iyi okumalar. Hep güzel kitaplar okumanız dileğiyle :)
Dokunmadan ölümcül bir hastalığı olan Adalet’in ölümü düşünmeye başlamasıyla ve geçmişine dönmesiyle başlıyor. Hikaye, geçmişte yaşanan bir kaybın ve yarım kalmış ilişkilerin bıraktığı izler etrafında şekillenir. Ana karakter, insanlarla arasına mesafe koymuş, duygularını bastırarak yaşamayı seçmiştir. Roman boyunca onun düşüncelerini, anılarını ve iç hesaplaşmalarını takip ederiz.
Aynı zamanda Nermin Yıldırım kitapta , toplum olarak görmezden geldiğimiz acılara da yer vermiştir. Roman boyunca beklenmedik gelişmelerle karşılaşılır. Anlatım akıcıdır. Dokunmadan, bireysel bir hesaplaşmayı toplumsal bir eleştiriyle birleştiren bir roman olarak öne çıkar. Okurken keyif aldığım, düşündüğüm ve bolca meraklandığım bir kitap oldu. Genel olarak kitabı ve yazarı beğendim. Okuyacak olanlara şimdiden iyi okumalar. Hep güzel kitaplar okumanız dileğiyle :)
Öncelikle kitabın arkasından bazı alıntılar yapmak isterim. "Edebiyatımızın güçlü kalemi Nermin Yıldırım ın duyarlı ve kıvrak diliyle okurun hafızasına kazanacak, yüreğinin derinliklerine dokunacak, sürprizlerle örülmüş bir roman." Dokunmadan aynen bu ifadeleri sonuna kadar hak ediyor. Adalet ölümden dönünce eski günahları ile hesaplaşmak istiyor ve ilk günahı olarak düşündüğü şeyle hesaplaşmak için yola çıkıyor. Bu yolculuk esnasında yaşadıkları, karşılaştıkları kitabı okuyan herkese aaaa bu benim, bu bizim .....amca, karşı komşu ...teyze dedirtecek şekilde. Bize yabancı ama bir o kadar da bizim hikayemiz kısaca. Bize dokunmadan bizi anlatmış.
Nermin Yıldırım ın duyarlı ve kıvrak diliyle okurun hafızasına kazanacak, yüreğinin derinliklerine dokunacak, sürprizlerle örülmüş bir roman." Dokunmadan aynen bu ifadeleri sonuna kadar hak ediyor. Adalet ölümden dönünce eski günahları ile hesaplaşmak istiyor ve ilk günahı olarak düşündüğü şeyle hesaplaşmak için yola çıkıyor. Bu yolculuk esnasında yaşadıkları, karşılaştıkları kitabı okuyan herkese aaaa bu benim, bu bizim .....amca, karşı komşu ...teyze dedirtecek şekilde. Bize yabancı ama bir o kadar da bizim hikayemiz kısaca. Bize dokunmadan bizi anlatmış.
Kitabı gerçekten çok sevdim. Benim gibi önce yorumlara bakanlar için en baştan söyleyeyim, kesinlikle okunmalı, beğeneceksiniz .
Altını çizdiğim her cümle duygularıma dokundu, bazıları ağlatacak kadar etkiledi. Gün içinde o satırlar aklıma geldi dalıp gittim o cümlelere…
Ben zaten duygusal bir insanım, böyle iç dünyası derin karakterlerin duygularını ve düşüncelerini okumaya bayılıyorum.
Yazar Hakkında
Nermin YıldırımYazar · 9 kitap
1980 yılında Bursa'da doğdu. Yalova, İstanbul, Ankara ve İzmit hattında büyüdü. 1987 yılında yazar olmaya karar verdi. İki sene sonra, ilk yazılarından ve şiirlerinden oluşan defteri "Yarını Bekliyorum" amcası tarafından daktiloya çekilip fotokopiyle çoğaltıldıktan sonra ciltlenerek kitap haline getirildi. Bu çalışma, kısa sürede ailenin en çok okunanlar listesinin üst sıralarına yerleştiyse de edebiyat dünyasında pek ses getirmedi.
1997 yılında gazeteci olmaya karar verdi; beş sene sonra da Anadolu Üniversitesi İletişim Bilimleri Fakültesi Basın Yayın Bölümü'nden mezun olarak İstanbul'a yerleşti. Çeşitli dergi ve gazetelerde yazdı, reklam ajanslarında metin yazarlığı yaptı. 2010 yılında Barselona'ya yerleşti.
İlk romanı Unutma Beni Apartmanı 2011, ikinci romanı Rüyalar Anlatılmaz ise 2012 yılında Doğan Kitap tarafından yayımlandı.
Sosyal Medya: instagram.com/nnerminyildirim
