Stefan Zweig’in 1942’de yazdığı Satranç, kısa ama yoğun bir öykü.
Kitapta üç karakter öne çıkıyor: Mirko Czentovic, anlatıcımız ve Doktor B.
Mirko, satranç dışında hiçbir yeteneği olmayan, içine kapanık bir karakter; yani tek dünyası satranç.
Anlatıcı, hikâyeyi bize aktarıyor.
Doktor B. ise satrançla olan yolculuğunu, hapsedildiği yıllarında yaşadığı psikolojik ve zihinsel mücadele üzerinden anlatıyor.
Dr. B.’nin hücresinde zihnini satranç oynayarak hem kurtuluş hem de işkence aracı olarak kullanması; Mirko’nun ham yeteneği ile Dr. B.’nin entelektüel birikimi arasındaki farkı ortaya koyuyor. Yani ikisi de satrançta çok iyi ama iki insan arasındaki çok bariz fark, kitabın merkezinde yer alıyor.
Yazarın üslubu yalın ve sade. Bu sadelik içinde böylesine yoğun bir psikolojik derinlik yaratması, anlatımı çok güzel bir hale getiriyor. Özellikle Dr. B.’nin işkence zamanlarındaki deneyimlerini o kadar güçlü betimliyor ki, kitabı okurken sanki siz yaşıyormuşsunuz gibi oluyorsunuz.
Kitap beni çok etkiledi. Okurken yalnızlığın ve hiçliğin insan zihnini hem geliştirip hem de yıprattığını gerçekten sorgulattı. Bir satranç oyunundan bu kadar derin psikolojik tahliller yaratması beni çok heyecanlandırdı. Kısa ama sarsıcı bir öykü; okunması gereken bir Zweig eseri.
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.