Kendimi niye bu kitabı okuyorum diye fazla sorguladım1000Kitap
Aylak Adam, ilk sayfadan itibaren okurunu depresif ve nevrotik bir atmosferin içine çeken bir kitap. Olay örgüsünü anlamanız biraz uzun sürse de, ruh halini fazla iyi anlatıyor ve aktarıyor. Yazarın dili bana , akşam ezanı ile günün tamamen kararması arasındaki o kasvetli zaman dilimini andırıyor; ne aydınlık ne de tam karanlık. Bu ikili ruh hali, romanın geneline hâkim bence.
Başkahramanın bir ismi dahi yok; yalnızca Bay C. Anonimleşmiş bu kimlik, aslında onun yaşadığı içsel kaosu ve kimlik bunalımını daha da görünür kılıyor. Geçmiş travmalarının gölgesinde gerçek sevgiyi arıyor fakat kendi zihninin labirentlerinden çıkamıyor. Bir yandan mutluluğu istiyor, diğer yandan buna kendisi engel oluyor. Az kızmadım değil yani..
Roman, Bay C.nin kendi kendisine kurduğu engelleri ve içsel çatışmalarını başarılı bir şekilde yansıtıyor. Ancak aynı zamanda kurgunun fazlasıyla karışık ve yorucu oluşu, okurda bıkkınlık hissi de uyandırabiliyor. Kitap boyunca gerilimin dozu sürekli hissediliyor fakat bu, yer yer okuma keyfini gölgeleyen bir kasvet olarak da öne çıkıyor, arada merakta da bırakıyor.
Son bölüm okurda net bir tatmin bırakmıyor; daha çok ekşi bir tatla bitiyor. Bu durum kimileri için romanın gerçekçi tarafını güçlendiriyor olabilir ama çoğu insanda dediğim gibi buruk bir tat bırakmıştır.
Ben kitabı belli aralıklarla 4 günde bitirdim. Kısa olması sebebiyle yarım bırakmadım ama üzerimde bıraktığı his, sanki aylarca sürüyormuş gibiydi.
Sonuç olarak, Aylak Adam psikolojik derinliği güçlü fakat kasvetli dili nedeniyle herkese hitap etmeyebilecek bir roman.
Okuyanlara şimdiden keyifli okumalar...
·
65 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.