Kitabı okurken en çok etkilendiğim şey, insanın en umutsuz anlarda bile hayatına anlam katabileceği fikri oldu. Özellikle yazar toplama kampındaki deneyimlerini aktarırken, koşullar ne kadar ağır olursa olsun insanın içsel duruşunu koruyabileceğini görmek bana çok şey kattı.
Kitap bana şunu hissettirdi: Anlam, dışarıdan verilen bir şey değil; biz onu kendi seçimlerimizle yaratıyoruz. Acı çekmekten, kayıplardan ya da zorluklardan kaçamasak bile, onlara nasıl yaklaşacağımız tamamen bize bağlı. Bu düşünce, gündelik hayatta hissettiğim boşluk ve anlamsızlık anlarında bana ciddi bir güç verdi.
Kendi adıma, bu kitabı sadece bir felsefi eser değil, bir yaşam rehberi gibi görüyorum. Her okuduğumda farklı bir noktasının içime işlediğini fark ediyorum. Özellikle “hayatın benden ne beklediği” sorusunu sormak, bakış açımı değiştirdi. Bana kalırsa bu kitap, yalnızca okunacak değil, ara ara dönüp hatırlanacak bir yol arkadaşı.
Kitapta altını çizdiğim bazı pasajlar;
Acı, suçluluk ve ölüm, varoluşumuzun koşulsuz anlamını bizden alamazdı; kamptaki en elverişsiz hayat koşulları karşısında bile insan "trajediyi zafere çevirebilirdi'"
Peki nedir o halde insan dediğimiz? insan, kim ve ne olduğuna her zaman karar verendir. İnsan gaz odalarını icat eden ama aynı zamanda dudaklarında dualarla gaz odalarına gidendir.
İnsan ister bir şeyin ya da birinin iyiliği için olsun, ister bir amaç ya da bir dost için, yahut "Tanri için" olsun insan kendisini ancak, kendisini kaybettiği ölçüde bulur.
insan nihayetinde kendisini belirler. İnsan basitçe var olmaz, varoluşunun ne olacağına, bir sonraki anda kendisinin ne olacağına kendisi karar verir.
insan nihayetinde kendisini așar; insan, kendisini aşan bir varlktır.
Hayatta bir anlam bulma çabası insanın içindeki birincil güdüsel güçtür
iyi bir insan kendi vicdan için iyi değildir, bir amaç için, iyi bir amaç için iyidir ya da bir başka insanın iyiliği ya da Tanrı için iyidir.
·
92 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.