Nermin Yıldırım’ın Unutma Dersleri kitabını okurken en çok düşündüğüm şey şuydu: Gerçekten unutmak ister miydim? Kitap tam da bu sorunun etrafında dönüyor. Feribe nin “hafızasını silmek” için çıktığı yolculuk aslında geçmişinden kaçış gibi görünse de, okudukça anlıyorsun ki insan ne kadar unutmaya çalışsa da asıl mesele yüzleşmeden hiçbir şeyin kaybolmadığı.
Romanın dili çok şiirsel ve akıcı. Zaman zaman kafa karıştıran kısımlar oldu ama bu da kitabın atmosferine ayrı bir yoğunluk katıyor. Bazen Feribe nin yalnızlığına dokunuyorsun, bazen de kendi hayatından parçalar buluyorsun. Özellikle “unutma” meselesini bireysel olduğu kadar toplumsal bir dert haline getirmesi çok etkileyiciydi.
Kesinlikle okurken kendi hayatınızı da sorgulatıyor
size. Mutlu muyum , ben unutsam neyi unutmak isterdim. İnsan kendinde çok şey görüyor , çok şey paylaşıyor Feribeyle. İnsanın geçmişiyle yüzleşmeden hafiflemesi mümkün değilmiş aslında. Her insan hatalarıyla ve geçmişiyle var olur. Kimimiz geçmişi zehirli bir ok gibi taşırız kalbimizde, kimimiz öğreniriz onunla tek bedende tek kalpte yaşamayı. Herkesin kendisini bulması ve sevmesi dileğiyle. Kapanınca akılda kalan o tatlı burukluk var ya, işte Unutma Dersleri tam öyle bir kitap.
·
45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.