Okurken bir peçete ile devam edebilirsiniz hayatınıza... Uzun bir aradan sonra bu kitapla okumaya geri dönmüş olmam, iyi mi oldu kötü mü bilemiyorum. İyi yönü; okumayı ne kadar özlediğimi bana bir kez daha hatırlattı. Kötü yönü ise; uzun zaman sonra ilk defa bu kadar ağladım.
Kitaba gelecek olursam, kabul ediyorum, biraz ergen kitabı gibi. Bazı yerlerinde “Hımm, mıç mıç ergenler… Gerçekten böyle yaşayan var mı?” diye düşünmedim değil. Ama Rune ve Poppy’nin sevgisi, birbirlerini en küçük özelliklerine kadar bilmeleri, ayrı kalsalar bile bağlarını koparamamaları... Tamam, itiraf ediyorum; biraz kıskandım. “Acaba gerçek sevgi böyle bir şey mi? Biz mi sevmeyi bilmiyoruz, yoksa hayatın akışı mı buna izin vermiyor? Bu kadar güçlü bir sevgi sadece kitaplarda mı mümkün gerçekten?” diye düşünerek bitirdim kitabı.
Bana bayat gelen tek şey (spoiler içerir), Poppy’nin hastalığı ve bunu “Rune’un iyiliği için” saklamasıydı. O kadar seviyorsun kızım, neden saklıyorsun? Zaten geçireceğiniz zaman sınırlı. Daha fazla birlikte olun işte...
Kitabın tek sinir bozucu noktası ise finaliydi. O nasıl final? Nasıl bir son? Nasıl bir havada kalış? Aklımda “Neden? Nasıl? Niçin?” soruları dönüp durdu. Son sayfayı bitirdiğimde “Eee, ne yani?” diye kalakaldım. Ne yazık ki sonu, böyle bir kitaba hiç yakışmamıştı.
Ama canım karakterlerim, bilmenizi isterim ki ben de en az sizin kadar ağladım, üzüldüm. Acınızı içimde, kalbimin en derinlerinde hissettim. Sizi çok sevdim.
Sonsuza dek,
Daima...
·
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.