Çocukluk Yaralarının Sesi Öfkenin Ardındaki Kırılganlıkİnsan ve Duygular
Çocukluğumda hatırlıyorum, küçük bir yanlış yaptığımda üzerime sertçe gelen sözler beni nasıl da sustururdu. Belki de o yüzden yıllar boyunca kendimi ifade ederken hep çekingen kaldım. Şimdi düşünüyorum da, belki annemin bana kızarken aslında kaygılandığını, babamın sessizliğiyle aslında sevgisini sakladığını o zamanlar anlamış olsaydım, kalbimde bu kadar keskin yarıklar açılmazdı.
Kitabı okurken bir anım geldi aklıma: Bir gün yakın bir arkadaşım bana ağır bir söz söylemişti, aslında farkında bile olmadan. O anda içimde fırtına kopmuştu ama ben sessiz kalmıştım. Günlerce o söz içimde dolaştı, büyüdü, beni yiyip bitirdi. Oysa kitaptaki gibi duygularımı ve ihtiyacımı o an dile getirebilseydim, belki kırılmak yerine anlaşılmayı deneyimleyecektim. İşte Şiddetsiz İletişim bana öğretti ki, bazen susmak değil, doğru kelimeleri bulmak iyileştirir.
Rosenberg’in dilinde bir yumuşaklık var. İnsanların birbirini anlamasının mümkün olduğuna dair inancı, bana yeniden umut verdi. Çünkü ben de biliyorum, ne kadar öfkeli görünürse görünsün aslında herkesin içinde görünmek, duyulmak, anlaşılmak isteyen bir yan var. Ve biz bunu fark ettiğimizde, en sert duvarların bile çatlayabileceğini hissediyorum.
Kaç kez sadece anlaşılmak isterken yanlış anlaşıldım? Kaç kez kalbim başka bir şey söylerken dilimden kırıcı sözler çıktı? Şiddetsiz İletişim bana bu soruların cevabını değil, cevaba giden yolu gösterdi. Çünkü bu kitap, sadece iletişim kurmayı değil, insan olmayı hatırlatıyor.
·
817 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.