İnsana değer vermek, çoğu zaman onun “gücü” ile ölçülüyor; bir birey ne kadar görünür, etkili veya başarılıysa, o kadar saygı görüyor. Ama bunu fark etmek, ilk başta içimde bir sarsıntı yarattı; çünkü insanı insan yapan, gösterişli yetenekleri veya başkalarının gözünde kazandığı prestij değil. Biz insana ‘insan’ olduğu için değil, gücü kadar değer veriyoruz. Asıl değer, kişinin içindeki cesaret, sabır, anlayış ve vicdanla şekilleniyor.
Ben de uzun süre bunu göremedim. Gençlik yıllarımda başarılarımı ve sınırlarımı saklamak yerine, başkalarının gözüne görünür olmak için çabalardım. Kimse fark etmezdi ama ben biliyordum: gerçek ben, gösterilen maskelerin ardında gizleniyordu. Çevremdekiler gücümü ölçüyor, takdir ediyordu; ama ruhum, içimdeki kırılganlık, kimseye görünmüyordu.
Zamanla anladım ki, dışarıdaki değer ölçüleri yanıltıcıdır. Kendi gücümü sessizce kabul etmek, hatalarımla barışmak, kırılgan yanlarımı tanımak, başkalarına empatiyle yaklaşmak… İşte insan olmanın gerçek ölçütü bunlardır. Ve ben artık değerimi başkalarının takdirine bırakmıyorum; kendi içimde buluyorum, kendi vicdanımda büyütüyorum.
Güç, sadece gösterişle elde edilmez. Gerçek güç, sessiz ama kararlı duruşta, hatalarımızdan ders almakta, başkalarını anlamakta ve içsel bütünlüğümüzü korumakta yatar. İşte bu yüzden insanı değerli kılan şey, onun başkaları karşısındaki etkisi değil, kendi içindeki farkındalığı ve olgunluğudur.
Sonuçta insan, başkalarının gözünde değil, kendi ruhunda değerli olduğunda tam anlamıyla özgürdür. Ve bu özgürlük, başkalarına gerçek değeri görebilme yetisini de beraberinde getirir.
·
552 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.