Osamu Dazai’nin İnsanlığımı Yitirirken kitabını elime aldığımda, kendimi karanlık bir kuyunun içine bakıyormuş gibi hissettim. Genelde kişisel gelişim kitaplarına yönelen biri olarak, böyle bir umutsuzluk ve yabancılaşma hikâyesi bana hem uzak hem de ağır geldi. Yōzō’nun defterlerinde satır satır ilerlerken, her kelimenin ardında içi boşalan bir insanın çığlığını duymak neredeyse ürkütücüydü. Ama beni en çok sarsan şey, bu defterlerin sadece kurmaca bir kahramana ait olmamasıydı. Çünkü Yōzō’nun acıları, Dazai’nin kendi yaşamından taşmış gibiydi. Roman yayımlandıktan kısa bir süre sonra yazarın gerçekten intihar etmiş olduğunu bilmek, her satırı vasiyet gibi ağırlaştırıyor ve kitabı edebi olduğu kadar insani açıdan da unutulmaz kılıyor.
·
42 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.