Kitabı bitirdiğimde sadece Oblomov’un hikayesi değil, onun adıyla hayatımıza giren bir kavram da kaldı bende: Oblomovizm. Sürekli erteleme, hayallerle oyalanma ve hayatı kaçırma hali… Oblomov’un yataktan kalkmayan hali aslında bir tembellikten çok daha fazlası. Hayallerine tutunup hayata geçiremeyen ruhların hikayesi. Bir yanıyla kızdıran, bir yanıyla da derinden hüzünlendiren bir karakter. Okurken hem Oblomov’a kızdım hem de kendi küçük “Oblomovluklarımı” fark ettim. Çünkü aslında hepimizin içinde biraz Oblomovizm vardır.
·
40 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.