Ferit, sıradan gibi görünen ama iç dünyasında fırtınalar kopan bir adam. Bir restoranda garsonluk yapıyor, hayat ona dar geliyor ama kendisi de nereye sığınacağını, neyi istediğini bilmiyor. Hep bir şeyler eksik… Çocukluğundan beri annesinin eksikliğiyle büyümüş; karşısına çıkan kadınlarda da o boşluğu dolduracak bir iz arıyor. Ama kim gelirse gelsin, kim giderse gitsin içindeki o boşluğu kapatamıyor.
Ta ki Sofya çıkana kadar… Onun hayatında başkaydı Sofya. Çernobil’in gölgesinden gelmiş, annesini kanserden kaybetmiş ama ayakta durmayı bilen, güçlü bir kadın. Ferit’in kendi karmaşasına, kendi eksikliklerine ayna tutan biri. Onunla birlikte Ferit de kendini yeniden sorguluyor; nereden geldiğini, aslında ne aradığını ve kim olduğunu.
Yazardan okuduğum ikinci kitap oldu ve bence kalemini oldukça geliştirmiş. Kitapta farklı yazarlardan yaptığı alıntılara sık sık yer vermiş ve bunları tam yerinde kullanarak hikâyeye güzel bir uyum katmış. Sonu ise gerçekten hiç beklemediğim şekilde ilerledi ve beni şaşırtmayı başardı.
Kitap boyunca “gidenden kalan” sadece bir insanın ardından kalan boşluk değil; bazen çocukluktan kalan bir yara, bazen geçmişin gölgesi, bazen de hiç kapanmayan bir hesap oluyor. Ferit’in hikâyesi de tam böyle; biraz acı, biraz umut, biraz da hayata tutunma çabası…
Bir insanın hayatına girenlerin ve gidenlerin aslında ne kadar derin izler bıraktığını çok iyi hissettiren bir romandı benim için.
Kitabı kapattığımda düşündüğüm şey şu oldu: “Gidenden kalan” bazen sadece bir insan değil, bazen bir çocukluk yarası, bazen de hayat boyu taşınan bir eksiklikmiş. Okan Turhan bu duyguyu sade ama etkileyici bir dille anlatmış.
·
105 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.