Babasıyla büyümüş herkes bu kitabı okurken bir yerinden kırılır. Çünkü bazı yaralar, satır aralarında yeniden açılır. Sen hiç, bir babanın sessizce sırtlandığı yükleri düşündün mü? Hani kimseye söylemez ama gözlerinin kenarında bir yorgunluk vardır ya… İşte bu kitap, tam da o yorgunluğun hikâyesi.
Yu Hua, Yaşamak’ta olduğu gibi yine çok sade ama çok vurucu bir dil kullanıyor. Kahramanımız, çaresizlikten kanını satarak ailesini ayakta tutmaya çalışan bir baba. Kanını satmak… Düşünsene, ekmek parası için bedenindeki kanı veriyorsun. Her kan satışı aslında biraz daha eksilmek demek. Ama o, eksildikçe ailesinin karnı doyuyor, evi ısınıyor. Bu nasıl bir fedakârlıktır?
Okudukça insan kendi babasını, hatta kendi çocukluğunu düşünüyor. O sessiz, konuşmayan ama hep var olan omuzları hatırlıyorsun. Fakirlik, açlık, yoksulluk… ama hepsinden büyük olan şey, ailesine olan sevgisi. Ve o sevgi öyle büyük ki, ne yoksulluk törpüleyebiliyor ne zaman.
Babanın olduğu her hikâye beni zaten ayrı bir yerden vurur. Hele ki o baba sessizce yükünü taşıyor, kimseye dert yanmıyor, kendi açken çocuğuna yediriyorsa… işte o zaman boğazında koca bir düğüm oluşuyor. Kanını Satan Adam tam da bu yüzden insanın içine işliyor.
Yaşamak’ı seven herkes bu kitabı da sevecek. Çünkü yine aynı gerçeklik, aynı yoksulluk, aynı inatla yaşama tutunma var. Ama bu kez, hikâyenin damarlarında babalık akıyor. O yüzden daha ağır, daha vurucu, daha uzun süre zihninde kalıyor.
Okurken bir yandan üşüyorsun, bir yandan yanıyorsun. Sayfalar bitiyor ama his bitmiyor. Ve en sonunda anlıyorsun ki; sevgi, bazen büyük sözlerde değil, kanını vererek ekmek alan bir babanın sessiz adımlarında saklı.
Kitaptan kısa bir alıntı ile bitirmek isterim:
“Babamın kanı, bu evin duvarlarına işledi. Her damla, bir umut taşıyordu; bazen acı, bazen hayat.”
Naçizane tavsiyemdir, mutlaka okuyun. Çünkü bittiğinde yalnızca bir kitap kapatmış olmayacaksınız; içinizde bir baba sesi, bir yorgun omuz, bir sessiz fedakârlık kalacak.
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.