WİTTGENSTEİN’İN METRESİ – DAVİD MARKSON
Haydi kalk bu kitabı anlat şimdi. Mümkün değil. Kitap olsa olsa bir okuma ‘’macera’’sı, bir deneyim. Yazarı için de bir yazma ‘’deneyimi’’, macerası olmalı.
Kitabı merak etmemin nedeni yayınevleri tarafından elli dört kez reddedilmiş olması. Nasıl yani, ne olmamış olabilir diyordum içimden . Okurken arada kaldım. Hem reddedilme meselesini anladım hem de şu an basılmış olmasına hak verdim. Zaten kitap, okuma boyunca bu ikircikli halde bırakıyor okuyucuyu. ( ya da sadece beni )
Üslup çok ama çok farklı. Ama, neyse, yani, şey, aslında… gibi sürekli bir önce söylediklerini reddeden, yalancı çıkaran sözcüklerle başlıyor cümleler. Daha sonra da yine söylediğini reddedip başka bir şey söyleyen… Sözcüklerin yerini değiştirip tekrar başka bir anlam çıkaran. Sıfatlarla, zarflarla oynayan… Bir çeşit mantık cümleleri ( Şu şayet o ise o da buysa öyleyse şu, budur gibi) evet yaaaa, çok zor. Bazen gülümsemekten kendimi alamadım. Ne dediği belli değil hem de belli. Sürekli bir bilinç akışı tekniği ama nerede aktığımızı bilmiyoruz. Şaşkınlık verici bir üslup. Olay, mekân, zaman asla hakim olamadığınız bir şey.
Kitap, bir mitoloji tabanına dayanıyor. Bütün mitolojik kahramanlara, ressamlara, müzisyenlere değiniyor. Sanat tarihi içinde yüzüyoruz, akıyoruz.
Kate oğlu Simon’ı küçük yaşta kaybetmiş , bunun acısını yaşıyor. Eşinden ayrılmış sürekli yolculuklarda. Her yeri onunla dolaşıyoruz. Ama her yeri. Bir şeyler arıyor ama ne arıyor? Kendini mi? Delilik üzerine, aklının başında olmadığına dair pek çok cümle var. Bir kafa karışıklığı. Kitap kapağı da bunu anlatıyor.
Hatta yazar erkek ama kahraman kadın( Olabilir elbette ama bu kitapta her şey şüpheli.). Bu bile kitap konusuyla bağlantılı olabilir. Olabilir mi? Belki yazar kadındır da müstear isim kullanıyordur. Bilmiyorum. Ve o kadar belirsiz işte her şey.
Ve bu filozof Wittgenstein’ı okumak lazım. Sıra onda.
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.