Gücün Zehirli Cazibesi, Kahraman mı Canavar mı?Duygu ve Düşünce
Pablo Escobar kitabını okurken, sayfalardan taşan o gölgeyi hissettim bir yanda yoksulluktan gelen bir adamın yükselişi, diğer yanda yükseldikçe kararan bir ruhun hikâyesi. Pablo Escobar yalnızca bir uyuşturucu baronu değildi; aynı zamanda gücün, korkunun ve cazibenin nasıl aynı bedende biriktiğinin sembolüydü. Onu okudukça, aslında insanın içindeki en tehlikeli yanın ne kadar da tanıdık olduğunu fark ettim: doyumsuzluk.
Escobar’ın hikâyesi bana kendi hayatımdaki küçük açlıkları hatırlattı. Çocukken sahip olamadığım şeyleri, bazen başkalarının elinde görünce içimde büyüyen kıskançlığı… Ve zamanla anladım ki, insanın içindeki o bitmeyen açlık doyurulmadıkça büyür, büyüdükçe insanı yutar. Escobar bunu parayla, güçle, kanla doyurmaya çalıştı. Biz ise bazen sevgiyi, bazen başarıyı, bazen de başkalarının onayını aynı iştahla kovalıyoruz.
Kitapta en çok beni sarsan şey, Escobar’ın halk tarafından hem kahraman hem de canavar olarak görülmesiydi. Yoksullara yardım eden bir adamın aynı zamanda sokaklara ölüm saçabilmesi… Bu bana insandaki o ikiliği düşündürdü. Biz de hayatlarımızda başkalarına gülümserken, içimizde taşıdığımız karanlıklarla yaşıyoruz. Kimse masum değil, herkesin içinde biraz gölge var.
Escobar’ın hikâyesinde bir yanım dehşete kapıldı, bir yanım ise büyülendi. Çünkü bir insanın sınırları yoktu; o istediğini alıyor, istemediğini yok ediyordu. Ama her satırda daha da fark ettim: İnsan kendi kurduğu imparatorluğun en büyük mahkûmu oluyor. Escobar için özgürlük, aslında zincirlerin en ağır olanıydı. Kendi hayatımda da defalarca hissettim bunu; kazandığım bir şeyin beni özgürleştirmek yerine daha da sıkıştırdığını…
Kitabı kapattığımda içimde tek bir his kaldı Güç, insana ait değilmiş. Ne kadar büyürse büyüsün, sonunda insanı paramparça eden bir ateş gibiymiş. Escobar’ın hikâyesi bana kendi hayatımı yeniden düşündürdü. Belki ben bir imparatorluk kurmadım, ama içimde her zaman bir şeyleri daha fazla isteme ateşi oldu. Ve öğrendim ki, insanın asıl zaferi, daha çok şey elde etmesinde değil, içindeki açlığı susturabilmesinde.
·
461 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.