Körlük – José Saramago
Bu kitabı okurken sürekli şunu düşündüm: Görmemek ne kadar korkunç bir şey… Bir anda herkesin kör olduğunu hayal etmek bile insana ürkütücü geliyor. Kitapta sadece bir kişinin görebilmesi çok çarpıcıydı. Onun sayesinde bir grup insan hayatta kalabiliyor ama yaşadıkları dünya artık çok karanlık. Arabalar yollarda kalıyor, sokaklar sessizleşiyor, insanlar ise zamanla acımasız ve nankör hale geliyor.
Ben en çok insanların değişimini hissettim. Medeniyetin aslında ne kadar ince bir çizgi üzerinde durduğunu, o çizgi kaybolduğunda insanların bambaşka yüzlerini gösterdiğini görmek çok sarsıcıydı. Açlık, korku ve çaresizlik insanları ne kadar bencil ve zalim yapabiliyor, bunu çok net yansıtıyordu. Ama aynı zamanda dayanışmayı, sadakati ve merhameti kaybetmeyenlerin varlığı bana umut verdi.
Körlük bana şunu düşündürdü: Asıl körlük gözlerde değil, kalplerde olunca hayat çok daha kararıyor. Hepimiz aslında biraz körüz; görmek istemediğimiz şeyleri görmüyor, yüzleşmek istemediklerimizi görmezden geliyoruz. Bu yüzden kitap sadece bir distopya değil, bize ayna tutan çok güçlü bir hikâye. Okurken hem ürktüm, hem düşündüm, hem de kendime sorular sordum. Bitirdiğimde içimde uzun süre yankılanacak bir kitap oldu.
...
"-Bence biz kör olmadık, biz zaten kördük.
-Gören körler mi?
-Gördüğü halde görmeyen körler."
·
43 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.