Ecce Homo
• Ecce Homo Kitap Yorumum
1888 yılında Friedrich Nietzsche tarafından yazıldı. kitabı yazdıktan kısa bir süre sonra Nietzsche akıl sağlığını kaybettiği için, eser ancak 1908’de, ölümünden sonra yayımlandı.
ilk bakışta felsefe kitabı gibi görünüyor ama bence aslında daha çok entelektüel bir otobiyografi. çünkü kitap boyunca Nietzsche birinci tekil şahısla konuşuyor; kendi hayatından örnekler veriyor, düşüncelerini katıyor. bu da bize bir iç monolog havası veriyor. kendini övüyor, hatta bölümlerin isimleri de oldukça ikonik: “neden bu kadar akıllıyım?”, “neden bu kadar bilgeyim?” gibi. sanki hem kendiyle hem de okurla aynı anda konuşuyor.
nietzsche kitapta çoğunlukla çocukluğunu, hastalıklarını, yalnızlığını ve kitaplarının neden anlaşılmadığını anlatıyor. sanki son kez kendi hikâyesini paylaşıyormuş gibi. fakat itiraf etmeliyim, kitabın bazı kısımlarını cidden beğenmedim. özellikle Hristiyanlık, Yahudilik ve Almanlara dair söyledikleri. açıkçası Nietzsche Almanlardan nefret ediyor gibi; kitapta demediğini bırakmamış. bu konularda düşünceleri de çok sert ve keskin. hiç ortası yok. okurken bayağı garipsedim.
bir de kitapta dikkatimi çeken şey, Nietzsche’nin kendi kavramlarını sık sık tekrar etmesiydi. “Üstinsan”, “ebedi dönüş” gibi düşünceleri yeniden gündeme getiriyor ve Böyle Buyurdu Zerdüşt’e atıflar yapıyor. yani aslında Ecce Homo, Nietzsche’nin bütün felsefesini tek kitapta topladığı bir vasiyet gibi.
kendi adıma söylemem gerekirse, kitap kesinlikle güçlü bir etki bırakıyor ama Nietzsche’nin bu kadar kesin konuşması beni rahatsız etti. çünkü ben hiçbir şeyin bu kadar “tek doğru” ile açıklanabileceğini düşünmüyorum. hayatta çoğu şeyin esnetilebilir olduğu kanaatindeyim. yine de bu kesinlik, onun üslubunu daha da çarpıcı kılıyor. belki de onu farklı yapan da tam olarak bu.
12 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.