Bir yerde okumuştum; psikopatların gerçeklik algıları oldukça düşük olurmuş. Bu yüzden kendilerini herkesten üstün görerek daha zeki, daha çekici, daha yetenekli olduklarına inanırlarmış. Kısacası her alanda kusursuz. Reddedilmeye asla tahammül edemez, çoğu kez alınganlık gösterir, fevri davranırlarmış. Hatta işledikleri bazı suçlar da anlık bir öfkenin sonucuymuş.
Bu kitapta da tam olarak bu özelliklere sahip üç psikopat var; acımasız, işkenceden haz alan, vicdan yoksunu kişiler. Fakat bir de bambaşka biri var: On dört yaşında olan Jace. Dışarıdan bakınca herkesi ürkütecek kadar güçlü, koca bir gövdeye sahip. Ama içi... Bir çiçeği incitmeye kıyamayacak kadar narin, hassas, kırılgan.
Okurken içimden defalarca “Ah Jace…” dedim. Onun yardım çığlıkları, o saf çırpınışları gözlerimin önünden hiç gitmedi. Normalde bir okur kurgunun nasıl sonlanacağını merak eder. Fakat ben sadece tek bir şeyi düşündüm: Jace’nin sonu ne olacak?
Şimdiye kadar okuduğum Karen Rose kitapları arasında en beğendiğim bu oldu diyebilirim. Olaylar oldukça akıcı, anlatım net ve tempo hiç düşmüyor. Yalnız bir konuda uyarmalıyım: Karen Rose detaylara çok yer veren bir yazar. Hatta bazen aynı olay farklı karakterlerin gözünden anlatıldığı için tekrar hissi veriyor. Ama bu kurgunun heyecanını gölgelemiyor. Karen Rose okumaya başlayacaksanız, bu kitap kesinlikle ilk tercihiniz olmalı diyor, tavsiye ediyorum.
·
344 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.