“İnsan aciz bir varlıktı. Ve zaman bu gerçeği, her an unutulmaması için yüzüne vurmaya can atıyordu.”
“Yalgız” aslında sadece bir karakterin hikâyesi değil; insanın kendi içinde sakladığı, bastırdığı ve belki de hiç dile getirmediği duyguların da romanı.
Hamza’nın geçmişini bilmeden, yaralarıyla büyüyerek kendini bambaşka bir yolun eşiğinde bulması; dostluk, güven ve ihanet arasında sıkışıp kalışı bana çok şey düşündürdü. Onun sessiz çığlığında kendi içimdeki yalnızlığı da hissettim.
Kitapta yalnızlık, acı ya da korku kadar; umut, adalet ve yeniden başlamanın da izleri var. En çok da Gül Seda’nın gözlerinden yansıyan adalet arayışı ve Hamza’nın içsel mücadelesi kalbime dokundu. Yazarın dili hem akıcı hem de şiirsel; okurken kendinizi satırların duygusuna kaptırıyorsunuz.
Yalgız, bana yalnızlığın sadece bir boşluk değil, aslında insanın kendini yeniden bulma yolculuğu olduğunu hatırlattı. Sessizliğin içinde gizlenen çığlıkları görmek isteyen herkese tavsiye ederim.
“Yeniden başlangıçlar kolay olmazdı, ancak o zaman anlardın, kim arkanda kim yanında kim ise sinsice saldırmakta.”
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.