Bu roman aslında sadece bir polisiye değil; tarih, iktidar ve insan psikolojisini iç içe geçiriyor. Ahmet Ümit’in üslubunda hep gördüğümüz gibi, olay örgüsü bir cinayet soruşturmasından yola çıkıyor ama sonunda okuru çok daha derin bir meseleye götürüyor: İktidar için öldürmek meşru mudur? Sultanı öldürmek, sadece bir kişinin ölümü mü demektir yoksa bir çağın, bir ideolojinin, hatta bir kimliğin de yıkılışı mıdır?
Benim dikkatimi çeken nokta şu: Roman, Osmanlı tarihini arka planda kullanırken bugünün siyaset ve toplum yapısına da ayna tutuyor. Tarihsel göndermeler, güncel meseleleri anlamak için bir araç gibi işliyor. Bu da romanı salt tarihsel bir kurgu olmaktan çıkarıp, politik bir eleştiri zeminine dönüştürüyor.
Ama eleştireceğim taraf da var: Ahmet Ümit’in dili zaman zaman çok didaktikleşiyor. Yani okuyucuya sürekli “mesaj” verme çabası seziliyor. Bu da kurgunun akıcılığını yer yer zedeliyor. Ayrıca kadın karakterlerin romanda yeterince güçlü, çok boyutlu yazılmadığını düşünüyorum. Erkeklerin gölgesinde kalmış gibiler.
Yine de romanın en güçlü yanı, “iktidar–cinayet” bağlantısını hem tarihsel hem de güncel boyutlarıyla tartışmaya açması. Sultanı öldürmek, aslında otoriteye karşı çıkmanın sembolü. Ahmet Ümit de bunu, polisiye tadında, ama felsefi sorularla zenginleştirilmiş şekilde işliyor.
Kısacası, roman tarih ile bugünü ustaca birleştiriyor ama zaman zaman didaktikleşmesi ve kadın figürlerin geri planda kalması onu biraz eksiltiyor. Yine de düşündürücü ve tartışmaya değer bir eser.
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.