Sait Faik’in Son Kuşlar kitabı, sadece kuşların göçünü değil; insanın içindeki kaybolan masumiyeti, doğayla bağının kopuşunu da anlatıyor.
Öykülerin her biri, gündelik hayatın sıradan görünen ama aslında derin izler bırakan anlarına dokunuyor. Basit bir sahil yürüyüşü, balıkçıların sohbeti, bir çocuğun bakışı ya da bir kuşun kanat çırpışı… Sait Faik’in kaleminde hepsi edebiyatın en yalın ama en etkili hâline dönüşüyor.
Beni en çok etkileyen, kuşların azalmasını yalnızca doğanın kaybı olarak değil; insanın vicdanındaki eksilişin de simgesi olarak göstermesiydi. Kuşlar azalırken, insanın içindeki iyilik de sessizce göç ediyor sanki.
Son Kuşlar, okurken hem hüzünlü hem de farkındalık uyandıran bir kitap. Belki de bu yüzden bitirdiğinizde insan, gökyüzüne daha dikkatli bakıyor. Çünkü bazen bir kuşun kanat sesinde bile insan kendini bulabiliyor.
·
89 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.