Bir gün uyandığınızda, ‘ait olduğunuzu’ sandığınız toprakların artık size yasaklandığını, evinizin kapısına mühür vurulduğunu ve geçmişinizin bir çırpıda silindiğini hayal edin…
Julie Otsuka, İmparator Tanrıykken’de işte tam da bu yok sayılışın, sessizce sürgüne gönderilişin ve aidiyetsizliğin hikâyesini anlatıyor.
Japon asıllı Amerikalıların II. Dünya Savaşı sırasında toplama kamplarına gönderilişini; bir ailenin, bir halkın yavaş yavaş köklerinden koparılışını, unutulmaya terk edilişini öyle sade ama öyle vurucu bir dille aktarıyor ki… Sayfalar ilerledikçe belirsizliğin ağırlığını, sürgünün soğukluğunu, aidiyetsizliğin acısını kalbinin tam ortasında hissediyorsun.
Otsuka’nın anlatımı neredeyse şiir gibi… Sessiz ama derinden vuruyor. Bazen bir çocuğun masum bakışlarıyla, bazen bir annenin endişesiyle, bazen de bir babanın kırılmış gururuyla karşılaşıyorsun.
Sayfaları kapattığımda, içimde uzun süre susmayan bir yankı kaldı. Julie Otsuka hiçbir çığlık atmıyor, hiçbir sahneyi dramatize etmiyor; ama kelimeleriyle derine işleyen bir yara açıyor. O yarayı fark ettiğinde ise çoktan hikâyenin bir parçası olmuş oluyorsun.
·
192 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.