Almanya’nın yeniden ayağa kalkmak için iş gücüne en çok ihtiyaç duyduğu yıllarda, yabancı işçilerin hayatı çok zor geçmiş ve bu kitap tam da onların dramını gösteriyor. Günter Wallraff, dışarıdan bakmakla yetinmiyor ve Ali Levent Sınırlıoğlu kimliğiyle işçilerin arasına girip onların yaşadıklarını bizzat kendi üzerinde deniyor. Özellikle Türkiye’den gitmiş insanların çektikleri büyük sıkıntılar anlatılıyor, ama aynı zamanda Yunanistan’dan, İtalya’dan ve başka ülkelerden gelenlerin de gördüğü haksızlıklar satır aralarında hissediliyor. Fabrikalarda uzun saatler çalışmak, çok kötü koşullarda barınmak ve sürekli ikinci sınıf muamele görmek işçilerin hayatının değişmez gerçeği olmuş. Alman toplumunun tamamı olmasa bile, iş dünyasında yabancılara karşı zalim ve küçümseyici tavırlar sıkça göze çarpıyor. Okurken insanın içi acıyor çünkü işçiler hem memleketlerinden uzakta hem de insanca yaşamaktan mahrum bırakılmışlar. Yazarın böyle bir cesaret göstermesi, yani başkasının yerine geçip onların sıkıntısını birebir yaşaması çok değerli bir şey. Anlattıklarını abartısız ve yalın bir dille sunması kitabın en güçlü tarafı oluyor. Ama bazı yerlerde aynı olayların tekrar tekrar anlatılması biraz sıkıcı bir etki bırakıyor. Buna rağmen işçilerin dramı öylesine ağır ki okur bu tekrarları bile tolere edebiliyor. Türkiye’den gidenlerin yaşadığı şeyler bize daha yakın geliyor, ama diğer yabancı işçilerin çektiği zorluklar da kitabı daha evrensel bir hale getiriyor. Anlattıkları sadece bir dönemin hikâyesi değil, aynı zamanda göçmenlerin hangi ülkeden olursa olsun hangi acılarla mücadele ettiklerini de gösteriyor. Kitap sert, hüzünlü ama düşündürücü. Okuyucuya hem empati kazandırıyor hem de tarihe farklı bir gözle bakmayı sağlıyor. Kusursuz olmasa bile, yabancı işçilerin hayatına ışık tutan önemli bir eser olarak akılda kalıyor.
·
604 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.