Dürüstlüğün Özgürlüğe Açılan Kapısıİnsan ve Duygular
İçimde bir yankı oluştu, sanki uzun süredir susturduğum bir ses nihayet konuşmaya cesaret etmiş gibiydi. Hayatın içinde, fark etmeden ne kadar çok kendimize yalan söylediğimizi anladım. Küçük bahaneler, örtbas edilen hisler, görmezden gelinen acılar… Hepimiz biraz böyle değil miyiz? Bir şeyleri erteleyerek, kendimizi kandırarak, aslında içimizdeki boşluğu büyütüyoruz. Gilham’ın satırları bana sadece bir kitap anlatmadı; yüzüme tuttuğu aynada yıllardır görmezden geldiğim izleri de hatırlattı.
Kendi geçmişime döndüm. Hatırlıyorum, hayatımda yolunda gitmeyen şeyleri inkâr ettiğim zamanlar oldu. “Sorun değil” dedim, “geçer” dedim, “önemsiz” dedim. Ama hiçbir şey geçmedi, önemini yitirmedi. İçimde sessizce büyüyen yaralar, en beklenmedik anlarda acısını hissettirdi. O yüzden bu kitabın bana en çok söylediği şey şu oldu kendine dürüst olmak, belki de iyileşmenin ilk adımı.
Gilham, yalın ama güçlü bir şekilde insanın iç dünyasını didikliyor. Okurken bazen rahatsız oldum, bazen huzursuzlandım; çünkü satır aralarında kendi bahanelerimi, kendi inkârlarımı gördüm. Ne kadar güçlü olduğumu sanırsam sanayım, içimde sakladığım korkularla yüzleşmediğim sürece hep eksik kalacağımı fark ettim.
Hayatın en ağır yüklerinden biri, kendi kendimize söylediğimiz yalanlar aslında. Çünkü onları taşıdıkça daha da eziliyoruz. Ben de düşündüm: kaç kez sırf korktuğum için yanlış bir yolda yürümeye devam ettim? Kaç kez kendime “mutluyum” dedim ama değildim? Kaç kez kalabalıklarda güldüm ama içimden ağladım? Kitap bana tüm bunları yeniden düşündürdü ve cesaretin aslında gerçeğe bakmakla başladığını öğretti.
Satırların arasında ilerlerken, bir yandan da içimde derin bir özgürlük duygusu hissettim. Çünkü gerçek, acıtsa bile hafifletiyor insanı. Yalanlar ise ne kadar güzel görünürse görünsün, ruhun zincirlerini daha da ağırlaştırıyor. Bunu fark etmek, bana kendi hayatımda da yeni bir kapı araladı.
Sadece bir okuma deneyimi yaşamış değildim; aynı zamanda içimde yeni bir söz verdim kendime: daha az bahane, daha çok dürüstlük. Belki canım acıyacak, belki yalnız kalacağım, ama en azından kendi gerçeğimle yüzleşmek bana güç verecek. Ve işte o zaman, yaşamın bana yüklediği ağırlığı taşıyabilecek kadar özgür hissedeceğim.
·
524 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.