Abdullah Harmancı’nın Baltan Taşa Değecek kitabı, on bir öyküden oluşan kısa bir derleme. İlk bakışta Anadolu insanının gündelik hayatına, sıradan görünen ama derinlikli yaşantılarına eğilen bu öyküler, sıcak bir samimiyetle okuru içine çekiyor. Fakat kitabı eleştirel bir gözle değerlendirdiğimde, bu güçlü yanların yanında bazı sınırlılıkların da öne çıktığını söylemek gerekir.
Öncelikle Harmancı’nın dili oldukça sade ve anlaşılır. Bu, öykülerin doğrudan içe işlemesini sağlasa da kimi zaman anlatımı fazla yalın hâle getiriyor. Bazı öykülerde derinlik beklentisi oluşurken, olay örgüsünün yüzeyde kalması okurda “daha fazlası olmalıydı” duygusu uyandırıyor. Özellikle insan ruhuna dair ince gözlemler dikkat çekici olsa da, kimi hikâyelerde bu gözlemler yeterince işlenmeden bırakılıyor.
Bir diğer eleştiri noktası, kitabın tematik çeşitliliğinin sınırlı oluşu. Anadolu’nun gündelik hayatını anlatma çabası değerli; ancak sürekli benzer tipolojiler ve benzer mekânlar etrafında dönülmesi, öyküler arasında tekrar hissi yaratabiliyor. Kitabın bütünlüğü güçlü ama bu bütünlük aynı zamanda çeşitliliğin önüne geçmiş.
Öte yandan, Baltan Taşa Değecek adının sembolik derinliği ve yazarın metafor kullanımı övgüye değer. Yine de bu metaforların bazı öykülerde zorlama bir şekilde yerleştirildiği düşünülebilir. Bazı pasajlarda fikir, hikâyeyi taşıyan unsur olmaktan çıkıp, hikâyenin önüne geçiyor. Bu da öykünün duygusal gücünü zaman zaman zayıflatıyor.
Sonuç olarak Baltan Taşa Değecek, duygusal yoğunluğu ve insanı düşündüren tavrıyla etkili bir kitap. Ancak öykülerin daha güçlü kurgularla desteklenmesi, dilin yer yer daha yoğun bir işçilikle işlenmesi ve çeşitliliğin artırılması, eseri çok daha çarpıcı bir noktaya taşıyabilirdi.
··
1 +1'leme
·274 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.