Bazı insanlar hayatları boyunca hep ilerlemek isterler. Okumak, keşfetmek, yolculuk yapmak, tatmak, öğrenmek…. Onlar için ilerlemek ve hiç durmamak, yolun kendisidir. Ama bazı insanlar var ki onlar bütün hayatlarını durarak geçirirler. Hiç bir şey onların kontrolünde ilerlememiş ve ardı ardına gelen felaketleri savuştururken ve ayakta kalmaya çalışırken bir de bakmışlar ki hiç hareket et(e)memişler. Tıpkı sinekkuşları gibi( Havada asılı kalıp kanatlarını çok hızlı çırparak durabilmeleriyle tanınırlar. Türüne bağlı olarak saniyede 15 ila 80 kez kanat çırpabilirler ). Marco Carrera da bir sinekkuşu gibidir. Sadece olduğu yerde kalabilmek için yıllarca başına gelen talihsizlikleri savuşturmaya çalışmış. Romanda bu felaketleri ve rastlantılarla bağlanan hayatları takip edeceksiniz. Ve asla kavuşulmayan bir aşkın mektuplarıyla, aşkın imkansızlığının ya da kavuşulamamasının bile insanları hayatta tutan en önemli bağlardan biri olduğunu göreceksiniz.
.
.
Bu aşk için Luisa şöyle der ; Tüm ömrümü, uzun zaman senin için en canlı arzun gibi görünen şeyi neden yapamadığını sorgulayarak geçirdim: Benimle birlikte olmanı sağlayacak o bir adımı atmak. Seninle en yakın olduğumuz anlarda ( bunca yıl içinde defalarca oldu bu ) seni geriye çeken, bir an önce arzu ettiğini bir an sonra itmene neden olan ne var ruhunda diye merak ettim. Ansızın bugün idrak ettim ki aslında tam tersi olmuştu, seninle bir arada olamayan bendim. Çünkü seninle olmak demek durmak demek ve ben bunu asla başaramadım
.
.
Ve final yine kitapta geçen güzel bir şarkıyla
La canzone dell’amore perduto ( yitirilmiş aşkın şarkısı )
.
.
#sinekkuşu #sandroveronesi #canyayınları #edebiyat #roman #kitapönerisi #kitaptavsiyesi
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.