“ Bir Ruhun Aşkı”Edebiyat
Dante benim için hep sadece bir şair değil, ruhuyla yazan bir adam olmuştur. Onun satırlarında sıradan bir aşkı değil, insanın varlığını yücelten, kutsallaştıran bir sevgiyi buluyorum. Yeni Hayat tam da bu yüzden farklıdır . Genç Dante’nin Beatrice’ye duyduğu aşkı anlatırken aslında insanın içindeki en saf kıvılcımı kayda geçirir.
Ben bu eseri ilk kez üniversitede okumuştum. O zamanlar gençliğin verdiği duygusallıkla çok etkilensem de, geçen gün yeniden elime alınca, sanki yıllar boyunca olgunlaşmış gözlerimle tekrar bakabildim. Bu kez satırların arasından yalnızca Beatrice’ye yazılmış övgüler değil, Dante’nin bütün varoluşunu aşk üzerine inşa eden, aşkı Tanrı’ya giden yol gibi gören bir felsefe gördüm.
Dante’nin aşkına hep imrenmişimdir. Çünkü o, bugünün yüzeysel aşk ilişkilerinden çok uzakta, adeta kendi ruhunu bir kadının varlığında arıyor. Beatrice onun için bir insandan çok, bir ilahi semboldür. Fakat işte burada Dante’nin büyüklüğü saklı bir insanı severken Tanrı’yı anmak, bir kadının gülümsemesinde ebediyeti görmek… bu, kolay bir şey değil.
Yine de hep içimde bir burukluk vardır. Dante hiçbir zaman hak ettiği değeri görmedi. Kendi toprağı olan Floransa bile onu bağrına basmadı sürgün yıllarında yazdığı eserlerle insanlığın ruhuna ışık tutmasına rağmen, memleketi ona sırt çevirdi. Bu, bir bakıma bana hep şunu düşündürdü: en büyük şairler, en hakiki aşıklar, kendi çağlarında en az anlaşılanlar oluyor. Dante’nin yalnızlığında işte bu acı vardır.
Yeni Hayat, benim gözümde sadece bir edebi eser değil; bir insanın ruhunun kaydı, aşkın kişiyi nasıl dönüştürdüğünün günlüğüdür. Dante’nin kalemiyle Beatrice’nin varlığı birleşince, ortaya zamanın ötesinde bir metin çıkıyor. Her okuyuşumda sanki kendi ruhumun aynasına bakar gibi oluyorum.
·
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.