Germinal, bir maden ocağında geçen grev romanı değil; insanın toprağın altından kendi kaderini kazıyarak yeniden yazmaya çalıştığı bir çığlığın adıdır. Émile Zola, satır satır değil, sanki kazma kazma yazar bu romanı. Her sayfada bir taş kırılır, bir alın teri damlar, bir umut ya can bulur ya da gömülür.
Romanın kalbinde Étienne Lantier vardır; ama aslında asıl kahraman kolektif bilinçtir. Yeraltı madeni sadece kömür değil; aynı zamanda bastırılmış öfke, ezilmiş hayatlar, görünmeyen fedakarlıklarla doludur. Zola' nın doğalcı üslubu, bu adaletsizliği estetize etmeden, abartmadan, süslemeden gösterir.
Grev sahneleri birer tiyatro gibi değil, birer ayin gibidir. İnsanlar çalışmaktan değil açlıktan ölürken, dayanışma ve çöküş iç içe geçer. Zola, ne işçileri birer kahraman gibi sunar ne de burjuvaziyi şeytanlaştırır. O sadece mekanizmaları gösterir.
Son sayfalara gelindiğinde, madenin derinliklerinden fışkıran isyan, aslında " tohum " anlamına gelen Germinal ismiyle birleşir. Germinal, bir çağın romanı değil, tüm çağların vicdanıdır.
·
18 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.