Kitap 400. sayfadan sonra başladı desem haksız sayılmam diye düşünüyorum. Sonuna doğru kurgu insanı içine çekmeye başladı. Okurken keyif aldım aktı gitti ama çok fazla betimleme çok fazla tekrara düşme vardı. Bir de ben Doğa’nın sürekli bilinçaltıyla konuşmasından baygınlık halinden çok bunaldım kitabı okurken. Kitabın en sevdiğim kısmı sonu ve teşekkürler bölümüydü.