Yazar:
Öznur Yıldırım
Tahmini Okuma Süresi:
23 sa. 7 dk.
Sayfa Sayısı:
816
Basım Tarihi:
18 Temmuz 2023
Yayınevi:
Pegasus Yayınları
ISBN:
9786254104152
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Sıralamalar
Yorumlar ve İncelemeler
Yabancı ile uzun yıllar önce tanıştım. O zamanlar bir arkadaşımla sabahlara kadar kitap okuyup ertesi gün okulda kritik yapardık ve Yabancı da sık sık üzerine konuşup finalinin nasıl olacağını merak ettiğimiz kitaplardan biriydi. Fakat serinin tamamının basılma süreci çok uzun sürdü ve o eski günlerin üstünden de yıllar geçti. Hâliyle final kitabına dair pek bir heyecanım kalmamıştı. Bu sene başka bir arkadaşımla Wattpad kitaplarından bahsederken Yabancı'nın da konusu açıldı ve bir anda kendimizi öyle gazladık ki hadi kitabı okuyalım dedik. Öncesinde ilk iki kitabı tekrar okuyup olayları hatırlasak mı diye düşündük ama hislerimizin eskisi gibi olmayacağını bildiğimiz için ilk iki kitabı ait olduğu yer ve zamanda bırakıp direkt son kitabı okumaya karar verdik. Sonuç olarak; arkadaşım kitabı bitiremedi, bense sırf serinin sonunu artık görmek istediğim için bitirdim. Çünkü Barış Manço'nun da dediği gibi: Yıllar ikimizden de çok şeyler götürmüş. Ne ben eskiden Yabancı'yı okuduğum kişiyim ne de Yabancı o eski Yabancı.
Devamı spoiler içerir.
Çıkışı bu kadar uzun süren bir final kitabının böylesine durağan olması beni hem yordu hem hayal kırıklığına uğrattı. Evet, birtakım sırlar ortaya çıktı ve kitap sonlara doğru biraz tempo kazandı ama bu kadar. Haricinde betimlemeleri, geçmişe dönüşleri ve durmadan tekrarlanan cümleleri ile fazlasıyla boğucu bir yolculuk yaşadık. Mesela Doğa'nın “yine o küvetteydim, saçlarım etrafımda dağılıyordu, ışık suda kırılıyordu” sözünü ezberledim zira defalarca kez bunu tekrarladı. Bu ve türevi birkaç cümlenin habire tekrarlanması da sanki o küvette boğulan benmişim gibi hissettirdi.
Bunların yanı sıra Doğa'nın buhranları ve Ediz'in pişmanlığıyla da kitap doldurulmuş ve önemli konular ve mantık hataları arada kaynamıştı. Mesela Doğa'nın
Spoiler mevcuttur!!1000Kitap
Serinin Son Kitabı: Tekrarların ve Geri Dönüşlerin Kitabı
Uzun zaman önce okuduğum bu serinin son kitabı, tam anlamıyla bir geri dönüş bombardımanı. Sürekli geçmişten sahneler önümüze seriliyor. Yazar, sanki bir defa okuduğunuz bir sahneyi ezberlemenizi istiyormuş gibi tekrar tekrar karşınıza çıkarıyor. 800 sayfalık kitabın bu sahneleri çıkarılsa zar zor 400 sayfayı bulabilir.
Uzun betimlemeler ve detaylar da hikayenin akışını ağırlaştırıyor.Bir noktada, karakterin hangi anısının gerçek, hangisinin hayal olduğu arasında kaybolmak, okuru delirme noktasına getiriyor.
Konu ve karakterler sürekli birbirini tekrar ediyor, bu da okuma deneyimini zorlaştıran başka bir faktör haline geliyor.
Yazar, intikam peşinde koşan karakterlerin nasıl heba olduğunu ve her seçimin bir bedeli olduğunu göstermek istemiş. Hayatın, o bedeli gerekirse insanı süründürerek ödettiğini anlatmak için çaba sarf etmiş. Fakat bu mesaj, zaman zaman gereğinden fazla zorlanmış ve bazı karakterlerin potansiyeli harcanmış gibi hissettirdi.
Kitaptaki isimlerle de oynayarak ironi yapmadan geçemeyeceğim: Ediz Çağıran ve Doğa Güngör, aslında Ediz Kızkaçıran ve Doğa Güngörmemiş olmalıymış. Bu isimler, karakterlerin yaşadığı talihsiz olayları daha iyi yansıtıyor gibi.
Her ne kadar olumsuz yönler bariz olsa da, özellikle Doğa’nın Ediz öldükten sonraki krizleri beni etkilemedi diyemem. Onun, Ediz'in ölümünü(sahte ölüm) kabullenememesi, sürekli hayal ile gerçek arasında gidip gelmesi, bir hiç uğruna kaybettiği bebeği... Tüm bu unsurlar üzerimde derin bir etki bıraktı. Yine de, Uygar ve Gece’nin bu uğurda kendilerini feda etmeleri gibi bazı detaylar hala tam olarak anlam bulmamış gibi hissettirdi.
Kitabın karakterlerine sinirlenip durduğum anlar da oldu, içten içe etkilendiğim anlar da. İyisiyle kötüsüyle
Keşke Bu Kitaba “YABANCI” kalsaydım
Bir devrin sonunun şahitleriyiz. Çok sancılı oldu benim açımdan ama bu romanı hem okumasıyla hem içeriğiyle tanımlayacak ilk kelime de budur o yüzden çok garipsemeyin lütfen. Her şeyden önce belirtmeliyim ki: Bu uzun serüvende Öznur sayesinde nice arkadaşlıklar edindim nice güzel sohbetlerden yüzümde bir sevinçle ayrıldım. Zor zamanlarımda hep benimleydiniz. Hepinize çok teşekkür ediyorum. İyi ki vardınız…
İncelemelerimde sevdiğim birkaç alıntı ve söze başvuracağım çünkü böyle komplike yazılmış kırılmadık duvar bırakmayan bir eseri anlatmaya benim kelime dağarcığım yetmeyebiliyor.
Elbette seni inciteceğim. Elbette beni inciteceksin. Elbette birbirimizi inciteceğiz. Ama bu varoluşun mutlak koşuludur. Bahar olmak, kışın riskini kabul etmek demektir. -Küçük Prens. Çok sevdiğim ve bu hikayeye çok uygun bulduğum bir alıntı. Çoğu yaşananın özeti gibi. Ne zorluklar atlattılar ihanetler olsun çatışmalar olsun. Birbirlerini kırdılar, anlaşmakta zorlandılar üzdüler, üzüldüler ama başlarına gelen her şeyi kabul ettiler ve neticesinde çözdüler. Birbirlerinin kurtuluşu.. baharı oldular..
Aşıkta akıl arama
Başını aşk yolunda vermiş adamdır o
Baş kalmayınca akıl kalır mı? -Mevlana
Evet belki ilk iki paragrafı okuyan yabancı fanları devamını getirmeyip likeı basıp geçerler diye bu şekilde bir girişi bitirdiysek artık gerçek düşüncelerime geçiyorum. Ama üstteki yazdığım tek doğru cümle alıntıların ve sözlerin kitaba uygun olacığıydı. Ha bir de sancılı oluşu.
Neyse şu sözün güzelliğine bakın ama koca Mevlana nerden bilsin 21. yüzyılda Öznur’un kaleminden çıkacak böylesine hastalıklı bir ikiliyi. Aşkta akıl arama ama bu salaklarda en ufak kırıntısına rastlayacağını düşünene acırım acır en çok da kendime. Kafa yok ki versinler de aşk yoluna baş koysunlar. Derdiniz ne sizin? Evet
Zart ZortEdebiyat & Roman
Öncelikle bu yorumum boool bol spoiler ve küfür içerebilir, okumaya başlamadan önce gardınızı alınız. Ve şunu da söylemek isterim ki, eğer büyük bir Ediz veya Öznur fanıysanız rica ederim yorumumdan uzak durun, benim başımı belaya sokmayın. Sizinle uğraşamam. Teşekkürler.
BİTTİ!
ALLAH'IM, BİTTİ. SANA ŞÜKÜRLER OLSUN!
ÇOK AFEDERSİNİZ, AMA BU KİTAP HARBİDEN KIÇIMDAN KAN ALDIRDI!
27 yaşındayım, kendime daha önce hiç böyle bir eziyette bulunmamıştım. Kendimi mazoşist gibi -gerçi her zaman biraz mazoşist olduğumu biliyordum da, bu çok ileri seviye oldu- hissediyorum. Ve ayrıca, buradan Arzu arkadaşıma seslenme gereğinde hissediyorum kendimi, zira beni bu kitabı okumaya o sürükledi. Senden alacağım var kızım, yazdım kenara. Ki beraber başladığımız bu yolda beni yarı yolda bırakmıştır, bunu da şöyle kıyıya köşeye eklemek istedim.
Yani bir kitap ancak bu kadar acı verici olabilirdi. Gerçekten fiziksel olmasa bile, psikolojik olarak tüm bedenimin ağrıdığını hissediyorum. Kitap boyunca o kadar sinirden kastım ki kendimi, kitabı elime alıp birkaç bölüm okuduktan sonra sürekli bir ara verme gereği hissettim kendimde. Kaldı ki, 814 sayfanın bariz bir şekilde 500 600 sayfası falan çöp. Yani kağıt israfından başka hiçbir şey değil. Yazar o kadar çok geçmişe gitmiş ki, gerçekten okurken boğuldum. Kitabın yarısına gerçekten okuyarak, hiçbir yeri atlamadan gelmeye çalıştım. Ama baktım bu asla böyle olmuyor, atlayarak okumaya başladım.
Kitap söylediğim gibi çok fazla gereksiz uzundu ve kitabın içinde o kadar elle tutulur bir şey olmuyordu ki resmen delirdim. Öncelikle kitabın tamamen içine girip eleştirilerime başlamadan önce bir şeyi söylemek istiyorum. Öznur Yıldırım kalemi kötü olan birisi değil, yani gelecek vaad edebilecek bir yazar olabilir kendisi. Olabilir diyorum, eğer
Geç olsun ama keşke Güç de olmasaydı :/Roman
Biliyorsunuz, Yabancı serisi Öznur Yıldırım'ın 10 yıl önceki macerasına dayanıyor. Kendisi, 17 yaşlarındayken yazdığı başlangıç kitabını iki parta bölüp iki ayrı kitap olarak sunmuştu hatırladığım kadarıyla. O zamanlarda büyük bir Ediz Çağıran furyası vardı. Herkes kendi kafasında "Sana sadece ben zarar verebilirim." diyen bir seri katili, hatta "Sana sadece ben tecavüz edebilirim." diyen bir seri katili romantize etmişti. Birkaç kişi bu kitabın kadınları objeleştirdiğini söylese de, genel okur çoğunluğu yaşı küçük genç kızlar olduğu için Yabancı kutsallaştırılmıştı.
Kitap serisinin konusu kısaca şöyle: Doğa'nın abisi Atalay, Levent Çağıran'ı öldürüyor ve sonrasında da bu suçtan kaçıyor bir şekilde. Onun avukat adayı oğlu Ediz Çağıran ise babasının haksız yere öldürüldüğünü biliyor ve bunun intikamını gözetiyor. En sonunda, intikam için Atalay'ın küçük kız kardeşi Doğa'yı kaçırıyor ve sonrasında da bu kıza karşı şefkat gibi, kıyamama gibi duygular hissetmeye başlıyor. O noktadan sonra, zaten hikaye artık uçurum kenarından yuvarlanarak düşmeye başlıyor. Çünkü artık bir seri katil, intikam kitabı değil, romantik bir aşk kitabı okuyoruz ve romantize edilen şeyler hiç normal şeyler değil.
Bunun en büyük sebeplerinden birisi, Öznur'un da bu hikayenin ilk adımını attığı zamanda çok genç yaşta olması bence. Son kitapta, artık yetişkin bir kadının yazısını okuyoruz ve bu kitabı beğendiğimi rahatlıkla söyleyebilirim. Çünkü artık Ediz'in ağzından sadece "Sana ben zarar verebilirim"i duymuyoruz. Artık Ediz'in ağzından, "Onu da yapmam." cümlesini de duyuyoruz.
Artık bu kitapta, kadının objeleştirilmesini görmüyoruz. Hatta tam tersi, el üstünde tutulmasını görüyoruz. Öznur da okurları üzerindeki kötü etkisini görmüş olacak ki, bunu toparlamak için elinden geleni yapmış final
her kitabın yazılma amacı farklıdır, her birine edebi diyemeyiz. bazen rahatlamak için eğlendirici, bizi gerçek hayattan koparacak kitaplara da ihtiyaç vardır. öznur bu şaheserle beni gerçek hayatıma bir an önce geri dönmeye heveslendirdi. güldürmedin, eğlendirmedin, düşündürmedin ne amaca hizmet ediyorsun sen yabancı elyel? cevaplayayım: banallığıyla insanları çileden çıkarmaya.
ilk iki kitap ciddi yazılmış olsa da komedi kötüydü. amaçlarının tam tersi anırdık, gülmekten altımıza işedik. elyel’den de tek beklentimiz buydu, fazlası değil. ama bu sefer yazar “artık ben büyüdüm size kendimi kanıtlayacağım göreceksiniz!” nidalarıyla resmen canımıza okudu. ciddi anlamda bunaldık.
kurgunun saçmalığı zaten allah vergisiydi bir ve ikinci kitapta. ama bu sefer kendini aşmış durumda. yazarın bu kitabı yayınlayarak insanlara saygısızlık ettiğini bile düşünüyorum.
spoiler!
ediz’in doğa’yı serbest bırakmaya ikna olmasından 5 dakika geçmişken birden otel odasını (ediz ve doğa’nın babasının anlaşması olmasına rağmen) anlamsız insanların basması ve bunun üzerine ediz’in fikrini değiştirip yine bizi çıkmaza sürmesi gerçekten beni acillik etti. zaten bu olay yaşanmadan hemen önce ediz kızı küvette boğup öldürmeye kalktı. ulan medeniyet görmemiş ayı.
levent çağıran’ın ölümü en büyük konumuzdu. tek konumuz hatta. kurgulanması yıllar alan bir kitabın en önemli olayını hiç tanımadığımız, umrumuzda da olmayan gökhan’a yıkıp sebebi sorulduğundaysa “babamız öyle istedi araları bozulmuş” cevabı inanılmaz ucuzdu. sadece yazık dedirtti.
gökhan’ın doğa’nın kardeşi çıkmasının hikayeye tam olarak 0 katkı sağlaması + derinliği olmadığı için son sahnelerde bile ne ölümünün ne intikamının bizi etkilememesi + öznur’un öyle boş bir karakter yarattım bari okuyucuyu daha da sinirlendireyim, ediz’in
Bir cümle kaç defa tekrar edilebilir?
44 defa. Doğa'nın biriyle konuşurken "Haklıydı." demelerini de sayan biri olursa 44'ün de üzerine çıkar sanırım, onu da herkese içinden söyledi.
Bahsettiğim cümle aslında iki söz grubu: "saçlarım suyun altında dalgalanıyordu" ve "başımı çevirdiğimde saçlarım dalgalandı". 816 sayfalık bir kitapta (teknik olarak roman 808. sayfada bitiyor) 44 defa saçlarım dalgalanıyor denmesine neden bu kadar takıldın diyebilirsiniz. Ama kitabın olayı ve rahatsız edici yanı bu, bir cümle onlarca defa tekrar ediliyor. Birisi de şu mesela: "Dağılmaya başlayan bir düşün içindesin ama hâlâ uyanmış değilsin. Uyan.". Kitabı sevenler şu şekilde yanıtlayacak bunu: "Anlayamadın sanırım Mel, karakterin kendi zihninin içinde çıkarımlara ulaşıp ilerleme sağlayabilmesi için bu tekrarlar yapılmış." İyi de bu kadar sık söylenmesi okuma zevkini engellemiyor mu sizce? Ya da mantıklı mı?
İlk iki kitapta intikam planında yaşanan gelişmelerden ve olaylardan daha sık bahsediliyordu, ruhsal betimleme varsa bölüm başında birkaç sayfaydı ki bu bile yorup kitabı bıraktırabiliyordu. Elyel'de araya serpiştirilmiş olaylar dışında (dağ evinden çıkıp bir yere gitmek oluyor bu olaylar) 700. sayfaya dek parmakla sayılacak kadar az sayıda heyecanlı sahne oldu. Evet anlıyorum, yazarın kalemi bu şekilde; karakterinin betimlemelerle ve geriye dönüşlerle gelişmesini anlatıyor. Doğa sürekli olarak birilerinden akıl alıyor, biri ona ders veriyor, Ediz'in peşinden ayrılmıyor, ölmüş kişilerin tek bir fotoğrafına bakıp onunla bir ilgisi olmamasına rağmen rüyasında görüyor ya da bu ölüler halüsinasyonlarında bir numaralı oluyor...Çok gelişti ama Doğa, çok büyüdü. Öyle değil mi? Yoksa bu ısrarla kabul ettirilmeye çalışılan bir durum mu?
700'lü sayfalardan sonra kurgu biraz daha hızlandı ve kendimi sayfanın sonuna bakmamak için
Elyel2023 Okuma Raporları
Ben de birçoğunuz gibi Yabancı okumaya lise yıllarımda başladım ve kendi hayatımdaki bazı şeylerden kaçarken Yabancı'nın satırlarına sığındım. Son kitabını okumayı hep istiyodum, sonu ne olursa olsun. Üzüleceğimi elbette biliyordum ama bu kadar öfkeleneceğimi tahmin etmemiştim. Aslında okumaya başladığımda güzel ilerliyordu; hiç durmadan devam eden olaylar, Ediz'in her sayfada kendini biraz daha göstermesi, hislerini kabullenmesi... ta ki Uygar'ın ölümüne kadar. O zamandan sonra kalan bütün sayfaları öfkeyle okudum. Alınan intikamlar, dönen oyunlar ve ödenen bedeller hep arka planda kaldı benim için. Edizin kaza/intihar haberinde ve sonraki sayfalarda bile acaba gercekten öldü mü diye endişe etmedim çünkü Öznur'un onu öldürmeyecek kadar içselleştirdiğini biliyordum. Bunu söylemem ne kadar doğru olur bilmiyorum ama Uygar'ın ölümüyle birlikte fark ettiğim bir gerçek veya gerçek olduğunu düşündüğüm bir şey oldu ki o da Öznur'un Doğa'dan nefret ettiği. Belki bu sözcükler ağır olabilir ama benim hissettiğim/düşündüğüm bu. Çoğu kitapta kötülerin yanında iyilerin de öldüğünü, masumların da bedeller ödediğini gördük ama Uygar benim için bambaşkaydı. Kitap boyunca hepiniz gibi Doğayı benimsedim ve her zaman onu koruyup kollayan bir arkadaşı, en azından onu anlayan birinin olmasini istemiştim çünkü hak ettiği buydu.
Öznur'un ona verdigi tek şeyse yalnızlık ve kayıptı. Kitap boyunca sürekli bir travmayı atlatamadan bir diğeri yüklendi omuzlarına. Uygar, üçüncü kitapta ona anlayışla yaklaşan, onu destekleyen tek kişiydi ve onun da bunun bedeli olarak ölmesi beni ciddi anlamda yaraladı. Ediz de bedeller ödedi, o da dostunu kaybetti ama bu yola çıkmadan önce bütün bu ihtimalleri hesaplayıp göze almıştı ve yanında dostlarıyla bu yola çıktı. Doğa ise başından sonuna kadar yalnızdı.
BİR DEVRİN SONUEdebiyat & Roman
Sonunda bitti. 10 senedir beklediğim kitap bitti ve ben de bittim.
Kitabın başı ve ortası yine bir şekilde konuşulur ama son kısım beni duvardan duvara vurdu tabiri caizse. Ben ne okuyorum şu an modunda dolaştım okurken. Çünkü okuduklarım o kadar sarstı ki beni ağlaya ağlaya helak oldum. Kesinlikle şunu söyleyebilirim: Şahmeran çıraklık, Veyl kalfalık, Elyel ustalık eseri Öznur’un.
Ben böyle duygu geçişleri olan bir kitap okumadım. Şahmeran ve Veyl’de okuduklarımız devede kulak kalmış aslında, biz bilememişiz. Elyel’in içindeki her bölüm sonu bir finaldi resmen. Bu söylendiğinde bir abartı gelmişti ama cidden öyle.
Spoiler olmadan anlatmak gerekirse Veyl’in sonunda iki kitap boyunca var olan mantık hatasının son bulmasıyla devam ediyor Elyel. Her sır açığa kavuşuyor ve karanlıktan aydınlığa çıkan her sır sonrası şok yaşamaktan ne hissedeceğimi şaşırdım. Öznur’un verdiği ara kendini o kadar sinmiş ki kitaba artık karakterlerin özellikle Ediz’in duygularını daha açık şekilde görmeye başladım. Çünkü ilk iki kitapta sadece Doğa’ya odaklanmıştım ama bu kitapta iki karakteri de açık ve yalın halde görmeye başladım.
Kitap serideki diğer kitaplara oranla daha az olay barındırıyordu daha çok hislere önem verilmişti. Yani ilk iki kitapta o kadar olay okuduk ki son kitap biraz nefes almamıza vesile oldu. Ama sanmayın ki olay yok… Evet var ama Şahmeran ve Veyl’e göre daha az.
Kitabı daha bugün bitirdim ama hâlâ ne hissedeceğimi bilemiyorum. Asla veda etmedim karakterlere. Ne Doğa’ya ne Ediz’e ne de diğer sevdiğim karakterlere… Bir parçaları hep benimle kalacak.
Bu arada şunu da ekleyeyim: Evet çok uzun süre bu kitabın çıkmasını bekledik. Evet beklerken çok yıprandık ama son sayfayı okuduktan sonra “Değdi,” dedim. Bir on sene daha bekleyebilirmişim.
Öznur’un kalemine
Ergenliğin SonuEdebiyat
Vay be, kitabı “okundu” olarak işaretlediğimde çok duygulandım. Senelerdir üçüncü kitabı bekliyordum ve en sonunda bitti. Göz doktoru paramı öznur karşılasa iyi olur çünkü okurken çok yoruldum. Neden yorulduğumu şöyle açıklayım, bu kitap asla 800 sayfa olabilecek bir kitap değildi. Kitabın yaklaşık 500 sayfası geçmişteki olaylardan, doğa’nın zaman ve mekan karmaşasından, doğa’nın şizofrenik hareketlerinden, anlamsız küvet sahnesinin 100 kere tekrarlanmasından oluşuyordu. Son 150 sayfada dedim ki “aha, biz bir şizofrenin günlüğünü okuyoruz.”
Çekinmeden spoiler vereceğim, üzgünüm.
Ben de kendi halimde kitap yazıyorum ve bir cümleyi yüz defa tekrarlamış olsaydım bundan ötürü biraz utanç duyardım. Açıkçası daha önce hiçbir kitapta bir cümlenin hatta paragrafın 20 sayfada en az bir kere karşımıza çıktığını, bize o cümlenin zorla ezberletildiğini görmemiştim. Kitabı sırf 800 sayfaya tamamlamak için kötü bir strateji bulmuşsun, öznur. Hoşuma gitmedi. Daha iyisini yazabilirdin. Potansiyelin vardı ama kendini pegasus yayınevinin satış politikası uğruna harcamışsın gibi sanki…
Doğa öyle bir deliriyor ki gerçekten son 150 sayfada bir şizofrenin günlüğünü okuduk. Zaman ve mekan karmaşası kitap boyunca çok yoğun. Doğa sürekli gaipten sesler duyuyor, hayallere dalıyor, hiç olmamış ve gelecekte de olmayacak konuşmaları kafasında 7263737 defa canlandırıyor. Çok sancılar çekiyor kafasının içinde. Gerçekten ağır hasta. Doğa’nın bir cümleyi 827383 defa tekrarlaması da zaten psikolojik problemleri olan bir karakteri okumayı yüz kat zorlaştırdı. Çok yordu.
Ediz’in ölmesini ve Doğa’nın başka adamla yaralarını sarmasını tercih ederdim. Artık büyüdüm ve ne yazık ki 2023 senesi için bu kitap romantizm özelliği taşımıyor. Ediz’in sahte ölümü gerçek olsaydı bu kitap daha kaliteli
Reklam
Yazar Hakkında
Öznur YıldırımYazar · 2 kitap
13 Şubat 1997 tarihinde Edirne’de doğan yazar, Türkiye’nin birçok şehrine ayak izlerini bırakmış bir asker kızıdır.
Küçük yaşından itibaren yazar olma hayali her geçen gün güçlenen Öznur Yıldırım, 2014 yılında katıldığı yarışmada "MORBİDEZZA" adlı kısa öyküsüyle Türkiye birincisi seçilmiş, jüri üyelerinin ve okuyanların büyük beğenisini kazanmıştır.
YABANCI serisiyle yazarlık kariyerine ilk adımını atan Yıldırım, Ankara’da yaşamaktadır.
