11. Tanıdık Gölge
“İstemiyorum... teşekkür ederim” dedim.Sesim sakindi ama netti.
Garson bir an tereddüt etti; dudakları aralandı, ne diyeceğini bilemeden sustu, sonra sadece gülümsedi.
“Ben... sadece getirmemi söylediler. Geri dönersem biraz tuhaf olur,” dedi sessizce.
Başımı ona çevirdiğimde hâlâ çekingen duruyordu. Korkmuyordu ama rahat da değildi. Onu zor durumda bırakmak istemedim.
“Peki,” dedim. “Kenara bırakabilirsin.”
Yavaş ama aceleyle kahveyi bankın ucuna, şalı da yanına koydu. Bir adım geri çekilip hafifçe başını eğdi.
“İyi akşamlar,” dedi ve uzaklaştı.
Yüzümde soğuk bir ifadeyle arabaya döndüm. Bakışlarım karanlık camlara saplandı. Derin bir nefes alıp önüme döndüm. Garson uzaklaşınca yalnızlık tekrar çöktü; ama bu, alıştığım yalnızlık değildi. İçime görünmez bir gölge sızmıştı, varlığı inkâr edilemeyen bir ağırlık gibi. Ne şala , ne kahveye bakmadım.
Yavaşça yerimden kalkıp arabama yürüdüm ve motoru çalıştırarak eve doğru ilerledim. Eve yaklaşırken Alp’in sözleri zihnimde dönüp duruyordu. Yine açık konuşmamıştı; ama gözlerindeki kısa, yoğun bakışlar eksik cümlelerin yerini dolduruyordu.
Gece epey ilerlemişti. Arabanın farlarını kapattığım anda, karşıda park etmiş olan siyah araba da aynısını yaptı ve sokak sessizliğe gömüldü. Direksiyonun başında bir süre öylece kaldım; içimde tanıdık, içgüdüsel bir sızı vardı.
Işıkları açmadan eve girip sessizce üst kata çıktım. Odaya adım atarken Kayra’nın kısık bir kişnemesini duyar gibi oldum ama emin olamadım. Duş alıp giyindim, yatağa uzandım; gözlerim kapanmak istese de uyku yanı başımdan geçti, zihnim hâlâ günün yankılarıyla doluydu.
Henüz beşi biraz geçmişti. Spor için hazırlandım, saçlarımı tepeden topladım. Arabaya yürürken sokağın kenarında kıpırtısız duran siyah bir gölgeye takıldı gözüm; bu bir takip değildi, artık gölgeleri tanıyordum.
Spor salonunda her zamanki gibi yalnızca Miran vardı. Soğuk ve nötr bir tavırla başını salladı, göz ucuyla bana bakıp tekrar saate çevirdi bakışını: 05:21.
“Miran,” dedim yanına yaklaşırken, “yeni mi açtın?”
“İki dakika önce geldim,” dedi omuz silkerek; yüzünü çevirirken sesi yine aynı mesafedeydi.
Arkamı döndüğümde camdan sokağa baktım; bir siluet belirdi. Tanıdık bir duruş, ama yüzünü hiç hatırlamıyordum. İçimde bir sızı yayıldı; bu kişiyle daha önce karşılaşmış olmalıydım, ama ne zaman ve nerede… hiçbir fikrim yoktu.
··
10,1bin Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
