Uyuyan Adam bir roman olmaktan çok, varoluşsal deneme ya da zihinsel bir yolculuk... İkinci tekil şahıs anlatımı kitabın en etkileyici yönlerinden biri. İsimsiz kahramanının, Paris’teki küçük odasında her şeyden vazgeçerek kendini dünyadan soyutlaması, ilk bakışta radikal bir özgürlük arayışı gibi görünebilir. Ancak okudukça, bu soyutlanmanın özgürlükten çok bir tür kendi kendine hapsolma, bir “hiçlik” denemesi olduğunu fark ettim. Karakterin, toplumsal normları, ilişkileri ve hatta kendi arzularını reddederek sadece “var olmayı” seçmesi, beni hem hayran bıraktı hem de derin bir rahatsızlık hissettirdi. Karakterin Paris sokaklarında amaçsızca dolaşması, çevresindeki dünyayı bir yabancı gibi gözlemlemesi, sanki ben de o gri sokaklarda onunla birlikte yürüyormuşum gibi hissettirdi. 
Georges Perec detaylı betimlemeleri (bir sokaktaki taşların dokusu, bir odanın loş ışığı, bir kahve fincanının sıradanlığı) o kadar canlı ki, bu sıradan anların içinde bile bir tür melankolik şiirsellik buldum. Ama aynı zamanda, bu betimlemeler karakterin kayıtsızlığını ve duygusal kopuşunu o kadar iyi yansıtıyor ki, bir noktada kendimi de o kayıtsızlığın içinde kaybolmuş gibi hissettim.
Yabancılaşma, yalnızlık ve varoluşun anlamı üzerine düşünmek isteyenler için oldukça etkili bir kitap. Tavsiye edilir.
Kitapla kalın.
·
401 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.