"Dudaklarından dökülen iki kelimede saklı felaketim. Sevgilim; bazen sözler tutulmak için değil avutulmak için verilir, bilemezsin."
Öncelikle bu kitap 3 yıl önce çıkmış ve final yapmamış bir kitabın ilk kitapla devamının birleştirilmiş hali. Ben daha önce ilk kitabı okuduğum için bu yorumda ikinci kitaptan bahsedeceğim, ilk kitabın yorumunu bundan iki sene önce yapmıştım profilimden ulaşabilirsiniz. Bu yüzden konusundan bahsetmeyeceğim.
Çıkmasını yıllardır sabırsızlıkla beklediğim, bir an bile aklımdan çıkarmadığım ruhuma dokunan o kitap. Peki sorarsanız değdi mi o kadar bekleyip kapak paylaşıldığında gözyaşlarına boğulduğuna; kesinlikle değmedi. İlk kitap haricinde 150 sayfa okumak için bu kadar heyecanlanmışım, inanın ne desem bilmiyorum. Tam bir hayal kırıklığı.
45.Durak benim kendimi bulduğum ve ait olduğum bir evrendi, konusunu anlatsam klişe diyebileceğiniz bir kitap ama size hissettirdikleriyle kalbinizde yer ediniyordu. Hisler kitabıydı. Ikinci kitapta bu ruhu hissedemedim bile, 45 okuyormuşum gibi değildi. Olaylar derin değil, her şey yazılmak için yazılıp geçilmiş gibi. Bir anda zaman atlamaları oluyordu ve asla giremedim tekrar o evrene, yazarın da yıllar sonra tekrar yazdığı için evreni benimseyemediğini düşünüyorum. Biz yine aldık okuduk yazar için bir sorun değil ama olan 2 yıldır devamını bekleyen okurlara oldu. Asla tatmin edici değildi oysa ben başlarken tekrar yuvama dönmüş gibi hissetmiştim. En azından yazar bizim için biraz daha uğraşabilirdi, 3 yılımız buna değerdi çünkü. Yazık oldu üzülüyorum sadece
·
92 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.