İncelemeDuygu ve Düşünce
Bazen bir kitabın atmosferi, ilk sayfadan itibaren insanın içine işliyor. Mary Lawson’un Sonbaharın Sonu romanı da tam olarak böyle bir kitap. Kanada’nın soğuk ve sessiz kasabalarında geçen hikâye, aslında yalnızca bir ailenin geçmişine değil, kırılgan bağlara, suskunluklara ve kalbimizde iz bırakan yaralara dokunuyor.
Lawson, geçmişle bugünü öyle ustaca iç içe geçiriyor ki; bir kuşağın hataları diğerine nasıl sirayet ediyor, aile içinde konuşulamayanlar nasıl sessizce hayatı şekillendiriyor, hepsini ilmek ilmek hissettiriyor. Benim için en vurucu yanı, karakterlerin derinliği oldu: herkesin kendine göre bir haklılığı, bir suskunluğu var.
·
75 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.