Tolstoy’un “İtiraflarım” kitabı benim için sarsıcı ve bir o kadar da gerçek bir deneyimdi. Onun kendi hayatına, düşüncelerine, inanç krizine ve varoluş sorgulamasına tanıklık etmek, insanın kendisiyle yüzleşmesine sebep oluyor. Tolstoy’un, hayatının belli bir döneminde maddi başarıya, şöhrete ve aile saadetine ulaşmasına rağmen derin bir boşluğa düşmesi, aslında çoğu insanın içinde taşıdığı ama dile getirmeye çekindiği o “anlam arayışı”nı gözler önüne seriyor.
Okurken şunu hissettim: Tolstoy, bütün maskeleri atıp çıplak bir ruh gibi karşımıza çıkıyor. “Hayatın anlamı nedir? Neden yaşıyorum? Ölüm karşısında bütün uğraşlarım boş değil mi?” sorularını öyle içten soruyor ki, onun zihnindeki karmaşa bana da bulaştı.
En çok etkilendiğim kısım, Tolstoy’un aklıyla dini reddetmesi ama bir yandan da kalbinin ve ruhunun sürekli bir inanç arayışında olmasıydı. Yani kitap, sadece bir inanç sorgulaması değil; aynı zamanda akıl, kalp ve ruh arasındaki çatışmanın da hikâyesi. Bu da bana, insanın en dürüst haliyle aslında hep bir arayış içinde olduğunu düşündürdü.
Kitabı bitirdiğimde, Tolstoy’un yaşadığı sancıları kendi hayatımla kıyasladım. Çünkü biz de bazen rutinlerimizde boğuluyor, küçük mutluluklarla avunuyoruz ama derinlerde hep “daha büyük bir anlam” arıyoruz. Onun bu çıplak itirafları bana yalnız olmadığımı hissettirdi.
·
18 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.