Dreamofthebook
@andzeynep
Ben yanmasam,
sen yanmasan,
biz yanmasak,
nasıl çıkar karanlıklar aydınlığa..
༄˖°..ೃ࿔*:･
Şu anda okuduğu kitap
Bir kitabı okumak bazen yalnızca kelimelere göz gezdirmek değildir; bazen bir hayatın içine doğru yürümektir. Sayfalar çevrildikçe, dünya yavaşça kaybolur. Masanın üzerindeki fincan soğur, pencerenin dışındaki kuş sesi uzaklaşır ve bir bakmışsın, bambaşka bir dünyanın içinde nefes alıyorsun. O noktada okuyan kim, yaşayan kim, hangisi gerçek, hangisi hayal, birbirine karışır.
Belki de biz, kitapları okumuyoruz. Onlar bizi okuyor. İçimizde unuttuğumuz korkuları, bastırdığımız arzuları, söyleyemediğimiz cümleleri bulup çıkarıyorlar. Bir karakterin hüznü bize dokunuyorsa, o hüznün bir benzeri içimizde sessizce beklediği içindir. Bir cümlede kendimizi buluyorsak, belki de o cümleyi yıllar önce yaşadık, sadece adını koyamadık.
Bazı kitaplar vardır, kapağını kapattığında bile bitmez. Gecenin sessiz bir anında, o kitabın kokusu gibi, o dünyanın havası gibi bir şey gelir burnuna. Bir karakterin söylediği bir söz, bir bakışı, bir sahnesi zihninde dönüp durur. Artık yalnızca senin değildir o hikâye; sen de onun bir parçasısındır.
Belki orada yürüyorsun — belki o kasabada, o yağmurlu sokakta, o sessiz odada — kim bilir?
Bir kitabın içinde yaşamak, aslında kendini biraz olsun unutmaktır. Dünyanın yükünü, kendi adını, kendi geçmişini bir kenara bırakıp, başka birinin gözlerinden bakmaktır hayata. Ama o başka biri, çoğu zaman bizden çok da uzak değildir. Belki biz, o karakterin başka bir zaman dilimindeki hâliyizdir. Kitaplar, hayatlarımızın yankısıdır belki de — farklı kelimelerle söylenmiş aynı hikâye.
Gerçek nedir peki?
Bir romanın satırları mı, yoksa onları okurken hissettiklerimiz mi? Gerçeklik sadece dokunabildiğimiz şeylerden mi ibarettir, yoksa zihnimizde yaşadıklarımız da aynı ölçüde gerçeğe dâhil midir? Belki de “gerçek” dediğimiz şey, bizi en çok etkileyendir. O halde
Bu kitap, tanıştığım ilk Şükrü Erbaş kitabı oldu ve iyi ki onun kalemiyle tanışmışım dedirtti. İnsanın Acısını İnsan Alır, sadece okunan değil, hissedilen kitaplardan biri. Yazarın dili oldukça sade olmasına rağmen cümlelerinin bıraktığı etki çok derin. Bazı satırların altını çizerken kendimi buldum, bazılarını ise uzun uzun düşündüm.
Kitap boyunca insan olmanın, yalnızlığın, sevmenin, kaybetmenin ve yaşamanın ağırlığına dair birçok duyguya rastladım. Özellikle insan ilişkilerine ve hayata dair yaptığı gözlemler bana oldukça samimi geldi. Sanki karşınızda size hayatı anlatan, yaşanmışlıklarıyla yol gösteren biri varmış gibi hissettiriyor.
Şükrü Erbaş'ın kalemi yer yer hüzünlü ama aynı zamanda umut veren bir tonda ilerliyor. Kitabı okurken birçok cümlenin uzun süre zihnimde kaldığını fark ettim. İlk kez okuduğum bir yazar olmasına rağmen bana oldukça yakın hissettiren bir anlatımı vardı.
Benim için eksik kalan birkaç küçük nokta olsa da kitabın genel atmosferi, duygu yoğunluğu ve düşündüren yapısı sayesinde 9/10 verdiğim bir okuma oldu. Şükrü Erbaş'ın diğer kitaplarını da merak etmeme neden olan, kalbi olan bir kitaptı.
"Bazı kitaplar okunur, bazı kitaplar ise insanın içine yerleşir. Bu kitap benim için ikinci gruptaydı."
