Dreamofthebook
@andzeynep
Ben yanmasam,
sen yanmasan,
biz yanmasak,
nasıl çıkar karanlıklar aydınlığa..
༄˖°..ೃ࿔*:･
Şu anda okuduğu kitap
Kedi Severlerin aşık olacağı kitap
Günde Bir Doz Kedi benim için tam anlamıyla iç ısıtan bir kitaptı. Bazı kitaplar olay örgüsüyle etkiler, bazılarıysa hissettirdikleriyle; bu kitap kesinlikle ikinci grupta. Sayfaları okurken sanki yorgun bir günün sonunda pencere kenarında oturup bir kediyi izliyormuşum gibi huzurlu hissettim. Özellikle kedilerin insan hayatındaki küçük ama iyileştirici etkisini anlatış biçimi çok samimi ve doğal geldi.
Kitabın en sevdiğim yanı, abartıya kaçmadan insanın içine dokunabilmesi oldu. Her bölümde biraz durup düşünme hissi yaşadım. Bazen yalnızlık, bazen sakinlik, bazen de hayatın karmaşası içinde küçücük mutlulukların ne kadar önemli olduğunu hatırlattı bana. Kediler burada sadece bir hayvan değil; adeta insanların duygularını anlayan sessiz dostlar gibiydi.
Ayrıca anlatım dili çok akıcıydı. Bir oturuşta onlarca sayfa okuyabiliyorsun ama bittikten sonra da etkisi devam ediyor. Özellikle kedi seven biriysen kitabın atmosferine kapılmamak imkânsız. Bana göre tam bir “iyi hissettiren kitap”tı. Hüzünlü yerleri bile insanın içine ağır değil, yumuşak bir şekilde işliyor.
Ben bu kitabı okurken kendimi sakinleşmiş ve mutlu hissettim. Bitirdiğimde de geriye tatlı, sıcak bir his bıraktı. Uzun süre unutacağımı sanmıyorum.
Reklam
Ivan Turgenyev’in Babalar ve Oğullar kitabını bitirdiğimde içimde sakin ama yoğun bir his kaldı. Benim için 10/7’lik bir kitaptı çünkü gerçekten kaliteli ve düşündüren bir roman olmasına rağmen beni tamamen içine çekebildiğini söyleyemem. Kitap daha çok olaylardan ziyade fikirler ve karakterler üzerinden ilerliyor. Bu yüzden bazı bölümlerde okuma temposunun düştüğünü hissettim.
Bazarov karakteri kitabın en dikkat çekici tarafıydı bence. Her şeye karşı çıkan, duygularını bastıran ve mantığıyla yaşayan biri gibi görünse de aslında içinde büyük bir yalnızlık taşıyordu. Onu okurken bazen çok hak verdim, bazen de fazla sert ve yorucu buldum. Ama sanırım karakteri gerçek yapan şey de buydu.
Kitapta en sevdiğim şey kuşak çatışmasının çok doğal verilmesiydi. Babalarla oğullar arasındaki o görünmez mesafe ve anlaşamama hali bugün bile çok tanıdık hissettiriyor. Buna rağmen bazı uzun konuşmalar ve siyasi tartışmalar beni biraz yordu. Özellikle ortalarda durağanlaştığını düşündüm.
Final kısmı ise kitabın en etkileyici yeriydi. Büyük bir dramdan çok sessiz bir hüzün bıraktı bende. Kitap bittikten sonra o boşluk hissi uzun süre kaldı. Benim için kusursuz bir klasik olmadı ama kesinlikle düşündüren, karakterleriyle akılda kalan ve okunmaya değer bir romandı.
Güneşin bizi geceye teslim ettiği saatlerdi. Günün telaşı uykulardan sürmeler çekiyordu gözlerimize.
