Kübra Öztürk’ün tercüme ettiği “Bilgi, Dostluk ve Sevgi” kitabı bundan yaklaşık 1100 yıl önce dünyaya gelmiş olan Ragıp İsfahani namıyla meşhur Hüseyin Bin Mufazzal b. Muhammed’in 4 farklı risalesinin bir araya getirilmiş halidir.
Ragıp İsfahani;
ilk risalesinde, insani ilişkiler ve İtişim adabından bahsediyor. İnsan yaratılışı itibariyle diğer mahluktan farklı olarak sosyal bir varlık, bunun neticesinde bazı kurallar çerçevesinde ilişkilerini yürütmesi gerekmektedir. Bu çerçeveyi derinlemesine izaha çalışıyor yazarımız.
İkinci Risalesinde, İnsanın ilimlerle yükselmesini konu edinmiş. İnsanın akıl sahibi olması ve bu aklı nasıl kullanması gerektiği, ilim ve ilmin amale yansıması nasıl olmalı…
Üçüncü Risalesinde, İlimlerin ve dünyevi amellerin mertebelerine değiniyor. Bu bölümde dini ilimler ve dünyevi ameller özetleniyor.
Dördüncü Risalesinde, Vahid ve Ehad isimleri üzerinden Rabbimizi nasıl tanımalıyız, bu isimlerin farkları nelerdir gramer örnekleriyle anlatılıyor.
Kitapta altını çizdiğim birkaç cümle;
-Kim Allah’a, adet olarak ibadet ederse zalimdir. Kim mükafat arzusu ve ceza korkusuyla ibadet ederse orta hallidir (muktesid). Kim de Allah’ı sevdiği için ibadet ederse öncüdür (sabık)
-Güvendiğin kişiye karşı dikkatli ol. Zira insanların güvenini ancak güvendikleri kişiler boş çıkarır.
-Sen insanların bedenlerine saltanatla sahip olursun kalplerine ise iyilikle girersin.
-Övgüde hakikat sınırını aşma. Denilir ki: Kişi sahip olmadığı şeylerle övüldüğü zaman tahkir edilmiş olur.
-İnsanlar çeşit çeşit yaratılmıştır. Bir kısım insanlar ibadet için, kimileri ticaret için, kimiler hitabet, kimileri de güç ve kuvvet için yaratılmıştır. Geri kalanlar ise suyu bulandıran, fiyatları yükselten ve yolu daraltan kalabalıklardır (Sa’sa’a b. Suhan)