Turgut Uyar bu kitapta, aslında bir coğrafyadan değil, insanın iç çölünden söz ediyor. Arabistan, susuzluğun, yalnızlığın ve yabancılaşmanın simgesi. Her şiir, parçalanmış bir ruhun farklı yönünü işaret ediyor: aşkın kırıklığı, varoluş sancısı, topluma sığamayan bireyin boşlukta kalışı.
Şiirler, İkinci Yeni’nin tipik özelliği olan yoğun imge örgüsüyle yazılmış. İlk bakışta dağınık gelen satırlar, aslında tek bir şeyin etrafında dönüyor: insanın dünyaya karşı çaresizliği.
Uyar’ın dili çok katmanlı; bir yandan lirizm, bir yandan keskin bir yalnızlık var. Yeraltı edebiyatındaki karanlık hissin karşılığı burada “susuzluk” ve “yorgunluk” olarak çıkıyor karşımıza. Arabistan en güzel çünkü gerçek: insan kendi çölde debelenirken hem kayboluyor hem de kendi hakikatini buluyor.