Eskiden derlerdi ya “Her taşın bir ömrü var, ama oyunu belirleyen hamle akıldadır.” Vezir Gambiti de tam bunun hikâyesi.
Bu eser, satranç oyununun soğuk tahtasında insanın içini ısıtan bir serüven kuruyor. Taşlar, tahtanın üstünde sessiz sessiz yürürken, biz okuyucu olarak bir kızın hayat yolculuğunu izliyoruz. Yazar öyle kuru kuru satranç anlatmıyor; hamlelerin ardına umut, yenilginin gölgesine yalnızlık zaferin ışığına da insanın kendiyle mücadelesini serpiştiriyor.
Dil ağır değil, ama boş da değil. Halk arasında anlatılsa “işte bu bizim hikâyemiz” dedirtecek cinsten. Ne bir masal kadar uydurma, ne de kuru bir ders kitabı kadar kasvetli. Satranç bilmeyen bile okusa, satrancın taşları değil, hayatın kendisiyle karşılaşıyor.
Kimi zaman bir piyonun çaresizliği, kimi zaman vezirin gücü; insanoğlunun halini anlatıyor aslında. Düşün taşın, ilerle geri git… Sonunda mesele, kimleri yendiğin değil, hangi yollardan geçerken ayakta kalabildiğin oluyor.
Kısacası Vezir Gambiti, tahtada taşların sessiz yürüyüşünü izlerken, insanın içindeki fırtınayı duyuran bir kitap. Hani kahvede birisi söylese, “Oku hele, hem oyun görürsün hem de gönül dersi alırsın” denilecek türden.. Çok canımsın Beth Harmon
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.