Kitapta anlatıcının adı açıkça geçmez; ancak oğlu Ege, eşi Ece ve yakın arkadaşı Çiğdem’in isimleri yer alır. Çiğdem’in ona taktığı bir lakap da vardır. Anlatıcı, doktorun kendisine sadece iki ay ömrü kaldığını söylemesiyle birlikte hayatını ve yaptıklarını sorgulamaya başlar. Eşiyle ayrılma noktasına gelen bu süreçte, yeniden onunla yakınlaşır ve kendi iç sesiyle derin bir hesaplaşmaya girer.
Hayat bazen büyük patlamalarla değil, küçük sessizliklerle darmadağın olur. İlker Balkan’ın Kırık Gölgesi tam da bu sessizliklerin romanı…
Kitapta ölümle yüzleşen bir anlatıcı var; babalığı, eşliği, insanlığı sorgulayan, kendi içindeki kırıklara bakmaktan kaçamayan biri. Ama aslında bu sadece onun hikâyesi değil; satırların arasına gizlenen biziz. Hepimizin içinde sakladığı pişmanlıklar, söyleyemediği cümleler ve duyulmamış çığlıklar var. İşte Kırık Gölge, o çığlıkların romanı.
Sayfaları çevirdikçe sadece bir karakterin hesaplaşmasını okumuyorsun; kend yarım kalmışlıklarınla da yüzleşiyorsun. “Ben ne ara bu kadar eksildim?” sorusu belki de en çok kendine yöneliyor. Kitap, bir veda olmaktan çok, içsel bir aynaya dönüşüyor; okurunu kendi kırık gölgesine yaklaştırıyor.
Duygusu ağır, dili akıcı, bıraktığı etki ise uzun soluklu… Kırık Gölge bitince kapanmıyor, zihninde yankılanmaya devam ediyor. Sessiz çığlıklarını hatırlamak isteyen herkesin yolunu kesmesi gereken bir roman.
·
82 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.