Suç ve ceza yalnızca bir cinayet romanı değil, insan ruhunun en karanlık ve en aydınlık taraflarına doğru yapılan uzun bir yolculuk. Kitabı bitirdiğimde içimde gerginlikten çok dinginlik kaldı. Çünkü Dostoyevski, bir insanı öldürmenin sadece toplumsal ya da hukuki bir sonuç doğurmadığını, asıl cezanın insanın kendi ruhunda başladığını çok güçlü bir şekilde gösteriyor. Romanın ana karakteri Raskolnikov. Raskolnikov, olağanüstü insan olma arzusuyla, sıradan yasaların üzerinde olduğunu kanıtlamaya çalışıyor. Ama attığı adım, aslında kendi vicdanının daha da ağırlaştırıyor. Yaşadığı psikolojik çöküş, insanın içsel mahkemesinin dışarıdaki her cezadan daha güçlü olduğunu kanıtlıyor. Bana kalırsa, romandaki en büyük şiddet hiçbir polis sorgusunda değil, Raskolnikov’un kendi ruhunda yaşadığı vicdan işkencesinde gizli. Razumihin'i unutmamak gerekiyor. Her şeye rağmen Raskolnikov'un yanında durması, Raskolnikov'un en kötü anında bile "her şey çok güzel olacak" demesi sadece bir arkadaş değil bir kardeş gibi olması... herkese Razumihin gibi bir dost şart! Sonsöz bölümü can alıcıydı. Orada Sibirya’nın sertliği, yalnızlığı ve soğuğu arasında bile bir insanın yeniden doğabileceğini gösteriyor. Bu kısımda Dostoyevski’nin kendi sürgün yıllarından izler bulmak çok mümkün. Yazar sanki Raskolnikov’un cezasını değil, kendi çektiği acıları, kendi dirilişini de yazıyor.
Bir insanı gerçek anlamda değiştiren şey ne yasalar, ne mahkemeler, ne de cezalar. Asıl değişim, sevgi ve inançla geliyor bunu da Sonya karakteri gösteriyor. Raskolnikov belki de karanlığın içinde kaybolup gidecekti.... Kitap okuruna; her birimiz hayatımızda büyük veya küçük suçlar işleyebiliriz, belki bunlar toplumun yasalarına göre suç değildir ama vicdanımız bazen daha büyük bir yargıçtır. İnsan kendi iç dünyasından kaçamaz. Kaçışın tek yolu sevgiye ve inanca teslim olmaktan geçiyor. Diyor.. :)
·
119 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.