Uyumsuz1000Kitap
Camus, insanların hayata anlam yükleme çabası ile bu anlamı sağlayamayan evrensel “absürdlük” arasında sıkıştığını savunur. Hayallerimiz, beklentilerimiz, geleceğe dair umutlarımız çoğu zaman bu absürt gerçeklikle yüzleşemeyebilir. Bu noktada Camus’nün felsefesinde “absürd” kavramı, ne yalnızca dünyanın sessizliğinde ne de yalnızca insanın arayışında bulunur; ikisinin karşılaşmasından doğar. İnsan varlığının merkezinde, cevap bulmak isteyen bir bilinç; evrenin merkezinde ise suskunluk vardır.
Camus, bu durumun insanda derin bir kriz yarattığını belirtir: Anlam arayışı ile anlamın yokluğu arasındaki gerilim, bireyi ya nihilizme ya da intihara sürükleyebilir. Ancak Camus, bu noktada cesur bir öneri getirir: “Yaşamak, absürtle barış içinde var olmayı seçmektir.” Bu, bir kaçış değil, bilakis yüzleşme hâlidir. İntiharı reddeder; çünkü intihar, absürdün yarattığı sorunu çözmek değil, varlığın kendisini ortadan kaldırmaktır.
Bu noktada Sisifos miti devreye girer. Tanrıların cezalandırdığı Sisifos, sonsuza kadar bir kayayı tepeye yuvarlamaya mahkûmdur; kaya her seferinde aşağı yuvarlanır. Camus’ye göre Sisifos’un durumu, insanın varoluşsal durumunun metaforudur: Yorulmak bilmeyen çabalar, tekrarlar, anlam arayışının boşa çıkması… Buna rağmen Sisifos’un yüzünde bir özgürlük parıltısı vardır. Çünkü o, kendi yazgısını fark etmiş ve onu kabullenmiştir. İşte bu noktada Camus şu ünlü cümleyi kurar: “İnsanın yüceliği, kaderini taşırken dahi mutluluğu bulabilmesindedir. Sisifos’u mutlu olarak tasavvur etmek gerekir.”
Dolayısıyla Camus, hayatın bizim hayallerimizdeki gibi olmayabileceğini, beklentilerimizin sık sık boşa çıkabileceğini söylerken karamsarlığa saplanmaz. Tam tersine, hayatın absürtlüğünü kavramanın bir özgürleşme sunduğunu öne sürer. İnsan, anlam arayışının sonuçsuz kalacağını bilmesine rağmen yaşamaya devam ettiğinde; her anın, her deneyimin, her küçük sevinç kırıntısının değerini fark etmeye başlar.
·
235 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
