Betty
@DeliKarga
-Cennet bile ölüm ister
-Ana karakter, artık her şeyi boş verdi.
-Sen öldün ölüm artık güzel demek ki
Dişi
526 okur puanı
Nisan 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
En tehlikeli psikolojik işaret panik değildir. Ne öfke ne de keder. Asıl tehlike doğal olmayan bir sakinliktir. Hissetmen gerekeni artık hissetmediğin andır. Bir insan yarasına bakar ve hiçbir şey hissetmiyorsa, buna hemen "güç" deme. Çoğu zaman bu zihnin son savunma hattıdır. Ruh ego ayakta kalabilsin diye kendini uyuşturur. Bu an hayatın sessizce mekanikleştiği andır. Konuşursun çalışırsın gülersin ama içindeki bir parça karanlığa çekilmiştir. Bu sakinliği; çöküşlerden önce, kopuşlardan önce hayattan ani kayboluşlardan önce çok gördüm. Çünkü duygu öldüğünde vicdan çoğu zaman peşinden gider. Vicdan sustuğunda, zihin seninle gizlice pazarlık yapmaya başlar. "Sorun yok" der. "Hiçbir şeyin önemi yok" der. Soğuk çözümleri sıcak bir mantıkla sunar. İşte bu yüzden tetikte kalman gerekir. Bilinçdışı sembollerle konuşur. Evinin içinde boş odalar olan bir rüya, tanıdık ama abancı hissettiren bir yüz, gözlerinin arkasında hiçbir şey yansıtmayan bir ayna. Bunlar şiirsel tesadüfler değildir. Bunlar uyarıdır. Sağlıklı bir zihin acıyı hisseder ve orada kalabilir. Tehlikeli bir zihin ise hiçbir şey hissetmez ve buna "huzur" adını verir. O yüzden bu sakinliği kutlama. Onunla otur. Yani eğer bu sakinliği fark ediyorsan bu uyuşmuş, hissizleşmiş iç iklimi... Kendine şunu sor: "Neyi diri diri gömdüm?" Çünkü hissetmeyi reddettiğin şey yok olmaz bekler. Ve geri döner. Ama bu kez duygu olarak kader olarak.
Jung 
Carl Gustav Jung
Carl Gustav JungReklam
Tanpınar diyor ki:
En güzel romanı kendi göz kapaklarımızın arkasında geçmiş günlerimizden birisini, yahut birçoğurnu kendisinde toplayan bir hayalini seyrederken yazıyoruz. Hatırlatma, butün sanatların galiba annesi.
Gerçekten de hayat gözlerimizin önünden ziyade ardında akıyor. Kapatabilmeyi başarabilenlere ne mutlu!
Özel'in gençlik mektuplarından birine göz atalım:
Artık her şeyi anlıyorum. Ve bu bana (garip değil mi) ızdırap veriyor. Kafamın hızla kategorilere doğru yol alması, her şeyi yerli yerinde görebilme yeteneği canımı sıkıyor. Oysa daha gençken
hiçbir şey bilmiyordum ve bilme arzusu bende büyük bir taşkınlık yaratyordu. Şimdi herşeyi yine bilmiyorum, ama anlıyorum. içimde yatan mitralyöz kullanma duygusu körelmedi. Yine de bunu anlıyor olmak acı veriyor bana, Mitralyöz kullanmanın gerekliliğini
anlıyorum ama eskiden yalnızca isterdim.
Reklam